…… προχώρα, άλλαξε τα όλα!

Το σύνθημα είναι πολυχρησιμοποιημένο και τετριμμένο. Ίσως έχει χάσει τη φρεσκάδα του, αφού έχει γίνει «λάστιχο» για τις ανάγκες πολλών υποψηφίων. Ο υπογράφων αποστρέφεται τα συνθήματα, ιδιαίτερα όσα επιχειρούν να φανατίσουν τους ψηφοφόρους κα να πολώσουν το κλίμα. Σε αυτή την περίπτωση όμως θα κάνει μια εξαίρεση.

Στις επικείμενες προεδρικές εκλογές, θα έχουμε τη δυνατότητα να «σταυρώσουμε» έναν από τους τέσσερεις υποψηφίους. Η ψήφος μας όμως δεν θα συνοδεύεται από καμιά σημείωση ή μήνυμα προς τον υποψήφιο της επιλογής μας ή προς όσους θα απορρίψουμε.

Δράττομαι, λοιπόν, της ευκαιρίας (και της ευγενούς φιλοξενίας του ΠΟΛΙΤΗ) να στείλω το δικό μου μήνυμα προς τον υποψήφιο που έχω επιλέξει. Θέλω να είναι σύντομο, απλό και περιεκτικό. Θέλω να είναι μια καθαρή εντολή που να συμπυκνώνει, κατά το δυνατό, όσα αναμένω. Θέλω να είναι ο σημερινός τίτλος και θέλω να το απευθύνω ευθέως: «Προχώρα, άλλαξε τα όλα!»

Αφήνω κατά μέρους τις φαιδρότητες περί ΕΟΚΑ Β’ (σε μια κοινωνία που τρομοκρατείται στην ιδέα της ιστορικής κάθαρσης), τις ανακολουθίες στα της διαπλοκής του περίγυρου (σε μια χώρα που αυτοκτονεί εισπνέοντας φυσικό αέριο) και τις αθλιότητες της περιρρέουσας (σε ένα κράτος που βρίσκεται στο παρά 1 της διχοτόμησης).

Θέλω να μιλήσω για κάτι άλλο: Για έναν Πρόεδρο που θα έχει ευλαβικό ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Που θα απέχει έτη φωτός από την παλαιολιθική στάση της «εγχώριας, ορθόδοξης Αριστεράς» έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα αποστρέφεται τον απομονωτισμό του σημερινού Προέδρου. O Κύπριος Πρόεδρος που θα ήθελα να δω μια μέρα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο: Γνώστης των θεμάτων, με αποδεδειγμένη δυνατότητα προσβάσεων, αξιοπρεπή και ενεργό εμπλοκή στις διεργασίες.

Την 1η Μαρτίου 2008 θέλω να δω στα σκαλιά του Προεδρικού αυτόν που κεντρικό του πολιτικό πρόταγμα είναι η Ηθική Ανανέωση. Στο δημόσιο βίο, στις κυβερνητικές υπηρεσίες, στον πολιτικό διάλογο. Η γενιά μου έχει κουραστεί από την αβελτηρία, το νεποτισμό, την κουμπαροκρατία των γνωστών και τους μυστικούς μετόχους που επικράτησε επί των ημερών της παρούσας «Συγκυβέρνησης περιορισμένης ευθύνης». Δεν θεωρώ τυχαίο ότι όλοι, πλην ενός, δεν τολμούν ούτε λεκτικά να συμβαδίσουν με αυτή την επιταγή.

Θέλω να δω αυτόν τον Πρόεδρο να αναδεικνύεται στο αξίωμα του επειδή οι υγιείς δυνάμεις αυτής της κοινωνίας έχουν κινητοποιηθεί και κυρίως επειδή η δική μας γενιά απηύδησε με τους πολιτικούς παλαιάς κοπής και αναχρονιστικών αντιλήψεων. Προσδοκώ ένα σύγχρονο και προοδευτικό λόγο. Κάποιον που να ακούει με προσοχή ανθρώπους της γενιάς μου και να ανταποκρίνεται ενεργητικά και θερμά στις ανησυχίες, τους προβληματισμούς και την κριτική τους.

Όσοι αδυνατούν να συμμεριστούν αυτές τις αναγκαιότητες, επιλέγουν συνειδητά το βύθισμα στο τέλμα και το αδιέξοδο. Δεν μπορούμε να περιμένουμε. Θέλουμε να δούμε τον τόπο να προοδεύει, να νιώσουμε ότι οι δικοί μας ορίζοντες θα είναι διευρυμένοι, θέλουμε την οριστική ρήξη με το παρελθόν.

Αλλαγή σε όλα μέσα από την Ηθική Ανανέωση, λοιπόν. Για να δοθεί ένα τέλος στους αριβισμούς και να ακυρωθεί το ανήθικο μάθημα, ότι μόνον αυτός που έχει στενές σχέσεις με την εξουσία, μπορεί να προχωρήσει στην κοινωνία και να πετύχει στη ζωή του.

Δικαίωμα στην αισιοδοξία!

Η στήλη σήμερα λέει να κάτσει φρόνιμα. Δεν θα θυμώσει με κανέναν, δεν θα οργιστεί με τίποτα από αυτά που θεωρεί στραβά. Δεν θα ασχοληθεί με τις ανακολουθίες των πολιτικών, ούτε με τις ανεπάρκειες της κοινωνίας. Δεν θα μελαγχολήσει για όσα δεν συμβαίνουν, θα αγνοήσει επιδεικτικά τα μείον του τρεχούμενου της και θα απόσχει της συνήθους erga omnes καχυποψία της. Δεν θα αφήσει ούτε μια σκέψη να λοξοδρομήσει – παραφράζοντας έναν σύντροφο: εκτός από το Κυπριακό, υπάρχει κι η μοναξιά...
Αντίθετα!
Θα ρίξει μια βαθιά ματιά στον ορίζοντα αυτού του παρατεταμένου καλοκαιριού. Θα αναζητήσει τη γλύκα των πραγμάτων, τα ζεστά βλέμματα των φίλων των παλιών. Θα κλείσει τα mail, τα κινητά και τα sites. Από τον κυβερνοχώρο θα εξαπολυθεί ελεύθερη στο χρόνο και θα ανοίξει τα βιβλία που έχει αφήσει εδώ και καιρό να στοιβάζονται παράταιρα στα ράφια. Σκοπό έχει, επίσης, να θυμηθεί τραγούδια που δεν άκουσε εδώ και καιρό και να αναζητήσει στίχους που δεν έχουν ψιθυριστεί για χρόνια. Η στήλη θα πατήσει το pause για να αφήσει την παλαβή καθημερινότητα να την προσπεράσει με 1000 κι ας γκεμοτσακιστεί μόνη της στην επόμενη στροφή (η πραγματικότητα, όχι η στήλη).
Ξέρω, ήδη θα αναρωτιέστε προς τι όλα αυτά. Δίνω τάχιστα τέλος στις εικασίες, χωρίς άλλη καθυστέρηση: Δεν υπάρχει λόγος! Σε ένα χαοτικό κόσμο, που χρησιμοποιεί την αιτιοκρατία ως άλλοθι και την εργασία ως υπέρτατη αξία, η στήλη θα αρνηθεί να βρει αιτίες κι αφορμές αλλού. Θα αρνηθεί τρις το αξίωμα ότι φτάσαμε στα χρόνια που όλα εξηγούνται. Πόσες φορές αναβάλλουμε την ομορφιά της ζωής για αύριο με τη βεβαιότητα ότι το αύριο είναι πάντα εκεί με τον ίδιο ήλιο,την ίδια θάλασσα;
Η στήλη θα σηκωθεί από το γραφείο της και θα ανοίξει το παράθυρο στο φθινοπωρινό αεράκι των ημερών για να παρασύρει τους φακέλους, τα χαρτιά, τις αγορεύσεις. Θα βάλει δυνατά τη μουσική, κάτι αισιόδοξο και μπιτάτο, ίσως το νέο CD του Manu Chao, και θα αφήσει το μυαλό της να σουλατσάρει αμέριμνα σε κάθε είδους ανώφελη(;) σκέψη. Θα καταστρέψει μερικές εκατοντάδες εγκεφαλικά κύτταρα με Guinness ή Corona και θα ονειρευτεί μέσα από θολές γραμμές και διαθλασμένα χρώματα την αυριανή μέρα – όποια κι αν είναι αυτή.
Είναι προφανές ότι εμφορείται από έντονη διάθεση φιλοσόφησης και ανασκόπησης. Ίσως φταίει το ότι ο υπογράφων κλείνει λίαν συντόμως τα 28 και ο έναστρος σκορπιός ζητά απολογισμούς και μελλοντικά οράματα. Θα τα έχει. Εν καιρώ βέβαια – προς το παρόν τίποτα δεν έχει προτεραιότητα, πέραν του δικαιώματος στην τεμπελιά, του «σπεύδε βραδέως» και αν όχι αυτό, τότε της ονειροπόλησης! Θα προσπαθήσει να συλλάβει ένα ιδεόγραμμα χαράς, για να συμπυκνώσει τα νόηματα που κατέχει και με αυτό να αποδομήσει την άχρωμη πολιτεία μας....
Γιατί, αδέλφια, οι ρυθμοί ζωής, τα εξοντωτικά ωράρια, η αίσθηση του «είμαι λιώμα» καθώς βυθίζεται κάποιος στον καναπέ δεν είναι κανενός είδους κανονικότητα κι ανάγκη είναι να γίνει μια στάση εδώ - για ανανοηματοδοτηθούν τα πράγματα, με αισιόδοξη ενδιάθεση, διαφορετικά το παιχνίδι είναι χαμένο.

Γράμματα στη μητέρα μου

«Θα σου μιλήσω ειλικρινά: είσαι πολύ άγουρος, είσαι και πολύ αφελής. Κουτορνίθι, όπως λένε στο χωριό μου. Ρίξε μόνο μια ματιά στον εαυτό σου. Ξέρεις απέξω όλες τις μαγικές λεξούλες, Δημοκρατία, Πατριωτισμός, Κράτος Δικαίου, Διαχωρισμός των Εξουσιών, Κοινωνία των Πολιτών, Ηθική Ανανέωση. Το επικίνδυνο είναι ότι τις πιστεύεις. Το κακό είναι ότι τις επαναλαμβάνεις με πεποίθηση. Μπήκες στη ζούγκλα και θέλεις να σκοτώσεις λιοντάρια προτού καν γεμίσεις το ντουφέκι σου».

Ο Φουέντες έγραψε τα πιο πάνω στο βιβλίο του «Το κάθισμα του Αετού», περιγράφοντας ένα φέρελπι νεαρό που κάνει τα πρώτα του βήματα στην πολιτική. Τελειώνοντας την παράγραφο, ξαναγύρισα στην αρχή της και διάβασα λέξη προς λέξη το απόσπασμα.

Τις μέρες αυτού του λαβωμένου Σεπτέμβρη που μας πέρασε, φίλοι, γνωστοί, αλλά κυρίως άνθρωποι που δεν γνωρίζω και συναντιέμαι τυχαία μαζί τους με ρωτάνε: «Γιατί γράφεις;». Άνθρωποι που με αγαπούν άνευ όρων ανησυχούν με αυτό που ίδιοι θεωρούν ως απροσεξία μου, ως ασυλλόγιστη δημόσια έκθεση. Αδυνατούν να συλλάβουν πως γίνεται στις 500 λέξεις αυτής της στήλης να χωράει η αδυσώπητη κριτική σε ό,τι με ενοχλεί, το ιερό μένος ενάντια στην καθεστηκυία τάξη, το ασταμάτητο σφυροκόπημα της φαύλης κυβέρνησης μας. Συχνά με προκαλούν με ερωτήσεις του τύπου: «Εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο;» ή δηλώσεις όπως: «Είσαι πολύ μικρός για να κάνεις εχθρούς».

Παλαιότερα, η ασυμβίβαστη εφηβεία μου θα εξεγειρόταν και θα απαντούσε αναιδώς πως φυσικά και θα τον άλλαζα και πως όλοι αυτοί οι επίδοξοι «εχθροί» ήταν…. δεόντως εγγεγραμμένοι. Τώρα πια ελέγχω τις παρορμητικές μου απαντήσεις και πολεμώ με άλλα όπλα. Τις αυταπάτες για την αλλαγή του κόσμου, τις σκότωσα μια νύχτα, για να μην ξυπνήσω μια μέρα στα 50 και με πυροβολήσει το είδωλο μου απ’ τον καθρέφτη. Ανήκω σε μια γενιά που αποτελείται από ένα αξιοσημείωτο αριθμό παρτάκηδων, κωλόπαιδων και λαμόγιων της «αρπαχτής», που κανένα συλλογικό όραμα και καμιά αξία αλληλεγγύης δεν της έχει δοθεί. Αντίθετα, οι λίγοι με ένα «τίποτα» παλεύουμε να ορίσουμε τον κόσμο μας.

Ξέρω, ακόμη, πως αυτά τα κείμενα τα διαβάζουν και αυτοί που περνούν συχνά από το στόχαστρο των λέξεων μου. Είναι οι δήθεν τύποι με τα πούρα, πρώτες (χα)μούρες αυτής της κοινωνίας-μπουρδέλου, πειθήνιοι yes-men της κρατικής μηχανής, μικροί «ξερόλες» της κακιάς ώρας, ψοφοδεείς οσφυοκάμπτες μπροστά στην κάθε εξουσία που πιστεύουν ότι κάτι μορμολύκεια σαν εμένα δεν έχουν το στομάχι για να αντέξουν στις δυσκολίες. Είναι όλοι αυτοί που την κρίσιμη ώρα, στο interview, στην αίτηση, στην ανάγκη της καθημερινότητας θα βρεθούν μπροστά σου, μοστράροντας την ασχετοσύνη τους ως ικανότητα: διευθυντές, παραδιευθυντές, εργοδότες, παπάδες, μέτοχοι, γραφειοκράτες, γραμματείς και Φαρισαίοι. «Η κόλαση είναι οι άλλοι», είχε πει ο Σαρτρ, αλλά μόνο τώρα μπορώ να υποψιαστώ τι μπορεί να εννοούσε.

Λοιπόν, αν ο φόβος μπροστά σε όλο αυτό το θρασύδειλο εσμό οδηγεί μια κοινωνία στην αυτολογοκρισία και στην υποταγή στην κάθε πρόσκαιρη εξουσία, τότε θα πρέπει να δεχτούμε ότι αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να κάνει μήτε ένα βήμα μπροστά, ότι θα είμαστε για πάντα εξαρτήματα της μηχανής του Κτήνους, ότι ένας ύπνος μέσα σε ερέβη δίχως όνειρα θα είναι το πεπρωμένο μας.

Λοιπόν, μάνα, μερικές φορές νομίζω ότι ξέρω πια γιατί γράφω. Ναι, μπορεί να το έχω ήδη αποδεχτεί: δεν μπορώ να αλλάξω τα μέτρα αυτού του κόσμου. Μα δεν μπορώ κι εγώ να χωρέσω στα δικά του. Γι’ αυτό και κάθε Παρασκευή θα γεμίζω εδώ το ντουφέκι μου με 500 λέξεις...

Μαθήματα πατριδογνωσίας για αρχάριους

“Ήρωες, μίξερ, μανταλάκια, σερβιέτες,
λάβαρα, κόμιξ, σούπερ-μάρκετ, ηγέτες,
ρήτορες, μπλέντερ, βιταμίνες, μονώσεις,
κι ό,τι σου τάζουνε για να καυλώσεις.”

«Όλα από χέρι καμένα»
Κώστας Τριπολίτης

Πρόεδροι που μεταλλάσονται σε πρωθιερείς της διαπλοκής με ξένες εταιρίες. Και μετά κάνουν την πάπια γιατί δεν υπήρχε τίποτα παράνομο.

Κομμουνιστές που δεν καταδέχονται να κυκλοφορήσουν με κάτω των 2000 κυβικών αυτοκίνητα. Και δίνουν οδηγίες από υπερπολυτελή γραφεία για το επόμενο στάδιο της πάλης των τάξεων.

Δεξιοί που ξύπνησαν μια μέρα και συνειδητοποίησαν ότι το φίδι του εθνικισμού, που ανάθρεψαν για χρόνια, τώρα γύρισε εναντίον τους. Και καμιά μεταμέλεια δεν αρκεί πια.

Ένα κράτος που βαφτίστηκε στα λύματα της αναξιοκρατίας και της λογικής των ημετέρων. Και αντιδρά σε κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού και κάθαρσης της σαπίλας.

Ένα έθνος από developer που ασελγεί ασύστολα πάνω στη γη του χτίζοντας εκτρώματα και ξεπουλώντας όσο-όσο το δεσμό του με αυτή τη γη. Δεν είναι ότι όλοι έχουν μια τιμή, είναι που όλα πια έχουν μια ταρίφα.

Ένας λαός αιώνιων δούλων, που τώρα απέκτησε αυτό εξεγερμένους δούλους. Και στέκεται αμήχανο μπροστά στη διεκδίκηση της αξιοπρέπειας τους. Πως να αντιληφθείς κάτι που έχεις λησμονήσει αιώνες πριν;

Μια κοινότητα που θεωρεί ότι τα υπόλοιπα 6 δισεκατομμύρια του πλανήτη ασχολούνται στα αλήθεια με το τι γίνεται σ’ αυτή τη ρωγμή του χώρου. Και επιμένει να ομφαλοσκοπεί, κάνοντας τα ίδια και ίδια λάθη, με τους ίδιους και ίδιους αρχηγούς, εδώ και χρόνια.

Ένα ποίμνιο αμνών, που οδηγείται πνευματικά από μια ημιμαθή κάστα αλιβάνιστων, φιλάργυρων ιεραρχών. Και κοινωνεί Κυριακή πρωί τον προδομένο Λόγο.

Ένας συρφετός συντηρητικών που τα σαββατοκύριακα συνωστίζεται σε αίθουσες δεξιώσεων και σε γήπεδα για να αλληλοχαιρετίσει και να αλληλοβριστεί. Και επιμένει αλόγιστα στην ίδια απαράλλακτη ρουτίνα για χρόνια.

Μια σειρά από προσκυνημένες συντεχνίες που βουβαίνονται όταν συμβαίνουν θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα στα συγκροτήματα των μεγαλοεργολάβων, που αδρανούν μπροστά στην υποχώρηση των εργατικών κατακτήσεων, που σφυρίζουν αδιάφορα μπροστά στον εργασιακό μεσαίωνα των εργοδοτών. Και ο κομματικός ομφάλιος λώρος τους τυλίγεται αργά γύρω από το δικό μας λαιμό.

Ένας βόρβορος από ολόιδιες γκόμενες – μαλλί κομμωτηρίου, fake αξεσουάρ, λευκωσιάτικη προφορά, κενόδοξες ιέρειες της ασημαντότητας. Και το Σάββατο clubbing.


Πείτε και σε μενα τον «περιθωριακό»: Πως τους αντέχετε;

Βίντεο από τα κατεχόμενα..........

Στο βίντεο που ακολουθεί καταγράφονται 34 δευτερόλεπτα από τη διαδρομή που κάναμε χθες. Από τον παραλιακό δρόμο που οδηγεί από την Κερύνεια στην Καρπασία. Για χιλιόμετρα η ίδια εικόνα. Σπίτια, εξοχικά, βίλες, διαφημιστικές πινακίδες κτηματομεσιτικών. Όλα ένα ατελείωτο ξεπούλημα γης σε εξευτελιστικές τιμές. Προκάτ κατασκευές, αισθητική της δεκάρας πάνω σε ξένη γη.

Θυμώνω, οργίζομαι. Με πιάνει μια θλίψη από την ανημποριά και τη στασιμότητα, τίποτα δεν γίνεται, εκτός από αυτούς τους τσιμεντένιους όγκους που θα βαφτιστούν τετελεσμένα και θα τα βρούμε ίσως μια μέρα μπροστά μας.

Δημοσιεύω και αφιερώνε αυτό το βίντεο στους φίλους και γνωστούς που επιμένουν να μην πηγαίνουν στα κατεχόμενα. Σεβαστή η στάση τους - όμως εν αγνοία σας στην υπόλοιπη πατρίδα μας συντελείται καθημερινά ένα έγκλημα. Μην το αγνοήσετε...

Κι εδώ ένα άλλο βίντεο από την αρχαία πόλη της Σαλαμίνας, ενός υπέροχου αρχαιολογικού χώρου, παραμελημένου και αφημένου στη φθορά του χρόνου. Βρήκαμε το μωσαϊκό καλυμμένο κάτω από ένα στρώμα άμμου, σε ένα βρώμικο χώρο. Τα λόγια περιττεύουν...

Τα ψεύτικα τα λόγια...

«…μου τα 'πες με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τ' αρχαία σου στολίδια»
Ν. Γκάτσος

Το έλλειμμα πολιτικής μνήμης στον τόπο μας είναι η ρίζα πολλών κακών. Είναι ένα χαρακτηριστικό πολλών, αν όχι όλων, δυτικών δημοκρατιών: οι πολίτες δεν θυμούνται, ακόμα και το πλέον πρόσφατο πολιτικό τους παρελθόν. Για αυτό και οι πολιτικές επιλογές τους δεν υπακούν πάντοτε στον ορθολογισμό.

Απαράμιλλο παράδειγμα στην Κύπρο είναι η συζήτηση για την ομοσπονδία και την επιδιωκόμενη λύση. Κάνοντας μια σύντομη αναδρομή στη μετά του 74 εποχή καταγράφουμε τα εξής: Συμφωνίες Κορυφής 1977 και 1979, Πλαίσιο Διακανονισμού (1978), Πλαίσιο Συμφωνίας (1986) και Δέσμη Ιδεών (1989) του Κουεγιάρ, Δέσμη Ιδεών Γκάλι (1992), Ανάν και οι διάφορες παραλλαγές τους. Όλα αυτά τα χρόνια η ελληνοκυπριακή πλευρά συζητούσε με τους εξής προέδρους: Μακάριος, Κυπριανού, Βασιλείου, Κληρίδης, Παπαδόπουλος.

Αυτό που προκαλεί αίσθηση στην αντιπαραβολική ανάγνωση των σχεδίων είναι η ομοιότητα των ρυθμίσεων τους ως προς τη φιλοσοφία της πολιτειακής συγκρότησης του κράτους σε μια ενδεχόμενη λύση. Τα διάφορα σώματα μπορεί να έχουν διαφορετικά ονόματα και διαφοροποιημένες αριθμητικά συνθέσεις, αλλά η βασική σύλληψη για το πως θα είναι το νέο κράτος, δηλαδή η διζωνική και δικοινοτική ιδιαιτερότητα του, είναι η ίδια πίσω από κάθε σχέδιο. Σημαντικές ομοιότητες υπάρχουν, επίσης, και με ρυθμίσεις του ισχύοντος συντάγματος του 1960.

Από την ανάγνωση αυτή προκύπτουν ορισμένα συμπεράσματα.

1. Η πλευρά μας έχει συναινέσει σε ένα «πρότυπο-φιλοσοφία» λύσης εδώ και χρόνια, με συγκεκριμένο όνομα και διαμορφωμένο σε αδρές γραμμές περιεχόμενο. Με άλλα λόγια, ξέρουμε πως θα μοιάζει αυτό το κράτος την επόμενη μέρα.

2. Η πολιτική ηγεσία ως σύνολο φέρει ευθύνη για την τροπή των πραγμάτων και για τα όποια αρνητικά υπάρχουν. Όλες οι παρατάξεις βρέθηκαν στην εξουσία ή στήριξαν άλλους για την προεδρία. Η ευθύνη τους ανήκει ακέραια και κανείς, πλην όσων επιμένουν σε ακραίες λύσεις, δεν είναι άμοιρος.

Προκύπτουν, επίσης, και ερωτήσεις.

1. Γιατί δεν βρέθηκε ένας πολιτικός για να πει στον κόσμο ότι όλοι οι πρόσφυγες ΔΕΝ θα γυρίσουν και όλοι οι έποικοι ΔΕΝ θα φύγουν;

2. Ποιο είναι, επιτέλους, αυτό το σωστό περιεχόμενο, όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε αποδεχθεί αποκλίσεις ως προς την πλήρη εφαρμογή των βασικών ελευθεριών;

3. Η ισχύς του δημοσίου διεθνούς δικαίου είναι ανεξάρτητη της ένταξης μας στην ΕΕ. Δηλαδή, τι μας λένε όσοι ευαγγελίζονται την «ευρωπαϊκη λύση»; Ότι αν δεν εντασσόμασταν στην ΕΕ, δεν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου;

4. Προς τι, λοιπόν, η τωρινή προσπάθεια αποδόμησης της επιδιωκόμενης διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με το έωλο κριτήριο του «σωστού περιεχομένου»; Διότι είναι ή τελείως εκ του πονηρού ή αβάσταχτα ηλίθιο.

Αν οι περί το Προεδρικό δυνάμεις δεν επιθυμούν την ομοσπονδία, οποιασδήποτε φύσης, ας το πουν καθαρά πια και όχι με μεσοβέζικες διαμεσολαβήσεις και ύπουλη αμφισβήτηση των διαχρονικών επιλογών της ελληνοκυπριακής πλευράς. Μια προειδοποίηση, ωστόσο: αν επιλέξουν να το κάνουν, να είναι έτοιμοι και για το πολιτικό κόστος και, κυρίως, για την ευθύνη τους απέναντι στην Ιστορία.

Προσωπικές Αγγελίες

Σοβαρός νέος ετών 29, με ελαφρά μυωπία και λίγη κοιλιά, αιώνιος αναζητητής της κρυφής ζωής των πραγμάτων, άνευ ευνοϊκών αστρικών συζυγιών, μόνιμος κάτοικος παιδικών αναμνήσεων που γυρνοβολούν εδώ και χρόνια στο υποσυνείδητο του, μόνος, οικονομικά (όχι ακόμα) ανεξάρτητος, φύσει αμφισβητίας και οργισμένος διαρκώς με αναρίθμητες αιτίες, εύπιστος μέχρι αφέλειας, αισιόδοξος μέχρι παρεξηγήσεως, χωρίς αρρώστιες και σκεπασμένες όπως όπως τις πληγές ενός έρωτα, θεοφοβούμενος αγνωστικιστής αναλόγως περιόδου και περιστάσεων, ίσως αριστερός, σίγουρα προοδευτικός, φανατικός βιβλιόφιλος και επίδοξος ταξιδευτής στη γη της Παταγωνίας, «κολλημένος» τώρα τελευταία με Δεληβοριά και Red Hot Chili Peppers, με μελαγχολικό βλέμμα και αθυρόστομο χιούμορ, ανοικτός σε νέες μουσικές και μυστήριες γεύσεις, ενδοτικός σε πειρασμούς και ευεπίφορος σε συγκρουσιακές καταστάσεις, με κυριακάτικες εμμονές, απογευματινός θαμώνας στα Καλά Καθούμενα και εσχάτως εκτελεστής νυκτερινών περιπολιών στη New Division, συναναστρέφεται πια μόνο ανθρώπους που αγαπά, αποτυχημένος ποδοσφαιριστής, πρώην διπλωμάτης, νυν δικηγόρος, στο μέλλον ανοικτός σε επαγγελματικές προτάσεις, γητεμένος από την ανατρεπτικότητα του παράδοξου, με απόλυτη πίστη στη δύναμη του λόγου μα πιο πολύ της λύτρωσης της ποίησης, γεννημένος στη Μακεδονία από μικρασιάτικη ρίζα, μεγαλωμένος με κυπριακές λαλιές και ασυμβίβαστη απόρριψη του ισοπεδωτικού τρίπτυχου της επιτυχίας «μάππα, κάφκα, αυτοκίνητο» που εκμαυλίζει την πατρίδα του, ζητάει γνωριμία με ανθρώπους normal, που ξέρουν τι τους γίνεται, με λάγνα χείλη και καθαρή ματιά, για φιλία και αν το θελήσουν περισσότερα – πρόθυμος για συναντήσεις στο χώρο τους.

(παραλλαγή σε ένα κείμενο του Στ. Τσαγκαρουσιάνου)

Μια ψήφος για τους Τουρκοκύπριους

"Παιζουμε" σε όλες τις εφημερίδες σήμερα!


http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=738535&-V=archivearticles&-p

http://www.phileleftheros.com/main/main.asp?gid=488&id=506706&issuenum=17203

Το τέλος της πολιτικής αγυρτείας

Ξέρετε τι μ’ αρέσει πολύ με τις επερχόμενες εκλογές; Το γεγονός ότι μαζί με την απομάκρυνση της σημερινής διακυβέρνησης, θα απαλλαχθούμε από συμπεριφορές και στάσεις που προσιδιάζουν περισσότερο στον καιροσκοπισμό. Για όλα τα υποπροϊόντα του συστήματος της εξουσίας μιλώ, το Νίκο, το Ζαχαρία, το Μάριο και ειδικά τον grand maître του είδους, το Γιώργο.

Προς Θεού, δεν προσβλέπω σε κανενός είδους ρεβανσισμό, την ανηθικότητα, δηλαδή, που οι ίδιοι εφάρμοσαν. Την κάθαρση προσδοκώ του πεδίου και τον επαναπροσδιορισμό της πολιτικής ως χώρου σύγκρουσης ιδεών, ανταλλαγής απόψεων, αντιπαράθεσης επιχειρημάτων και συνάντησης οραμάτων. Είμαι ανυπόμονος για την επόμενη, καινούρια μέρα που όλο αυτό το συνάφι των επαγγελματιών της πολιτικής, δια της ψήφου όλων μας, θα μαζέψει τα μπογαλάκια του και θα πάρει ανεπιστρεπτί την άγουσα για το χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Η κόπρος του Αυγεία πρέπει, επιτέλους, να καθαριστεί. Αρκετά με τους πολιτικάντηδες που βυσσοδομούσαν για χρόνια και μας κρατούσαν στην πολιτική στασιμότητα και την κοινωνική παρακμή. Όσα πρεσβεύει αυτός ο εσμός, θα πρέπει να πάρουν μια τελεσίδικη απάντηση από την κοινωνία, που για χρόνια την «κατήχησαν» με λαϊκισμό. Κι αυτή είναι ότι η λαγνεία της εξουσίας οδηγεί στη διαστροφή και η απόλυτη παράδοση σε αυτήν οδηγεί στην απόλυτη διαστροφή. Ότι οι πολιτικοί χαμεολαιοντισμοί δεν μπορούν να βαφτίζονται «αναθεώρηση απόψεων». Ότι όταν συμπεριφέρεσαι σαν ανεμοδείκτης, θα έρθει η στιγμή που η ένταση του ανέμου θα σε σπάσει.

Το ανήθικο μάθημα του αριβισμού τελειώνει την 1η Μαρτίου 2008 και οι ινστρούκτορές του ας πακετάρουν την πραμάτειά τους. Η ήττα τους θα έρθει γιατί αγνόησαν υπεροπτικά ή εσκεμμένα βεβήλωσαν θεμελιώδεις αξιακές συνιστώσες της πολιτικής. Δηλαδή, ότι για να είναι πολιτειακά τελεσφόρα και κοινωνικά εποικοδομητική, η πολιτική πρέπει να ασκείται στη βάση αρχών και αξιοπρέπειας, με ποιοτικό και τεκμηριωμένο λόγο, μακριά από εξυπηρέτηση προσωπικών ατζέντων και καλλιέργεια διχασμών. Ότι τα επικοινωνιακά τερτίπια δεν αντικαθιστούν την ουσία της Δημοκρατίας και ότι οι επίπλαστες εικόνες μπορεί να ξεγελούν προσωρινά, αλλά στο τέλος η ανεπάρκεια τους να χειριστούν την ουσία των προβλημάτων είναι πρόδηλη.

Το επόμενο διάστημα περιμένω την τελευταία μεγάλη αντίδραση τους. Ξέρουν ότι ο χρόνος τους τελειώνει και θα προσπαθήσουν να σώσουν όπως μπορούν την παρτίδα. Περίπου σαν αυτά τα άστρα που, πριν το οριστικό σβήσιμό τους, έχουν μια τελευταία αναλαμπή. Ωστόσο, είπαμε: πριν το οριστικό σβήσιμό τους! Νομίζουν ότι μπορούν να χειραγωγήσουν μια μερίδα ανθρώπων, ότι θα «τσιμπήσουν» ποσοστά από εδώ κι από εκεί. Τους οικτίρω γιατί μου θυμίζουν ψευτοκαταφερτζήδες μαθητές γυμνασίου πριν το διαγώνισμα, που με λίγο διάβασμα, λίγη αντιγραφή και λίγο κλαψούρισμα στον καθηγητή, έπαιρναν ένα οριακά προβιβάσιμο βαθμό. Σε αυτές τις εκλογές, όμως, θα μείνουν μετεξεταστέοι…..

Πιστεύω στη δημοκρατική ανανέωση που έρχεται, στην κατηγορηματική απόρριψη των πρακτικών τους και των σάπιων παραδειγμάτων τους. Είναι με τη δική μας ψήφο που το διάχυτο καρκίνωμα θα ξεριζωθεί και θα μπορέσουμε να χτίσουμε επιτέλους ένα ποιοτικά υγιές πολιτικό σύστημα βασισμένο στο σεβασμό της αξιοπρέπειας των πολιτών, την ικανότητα των πολιτικών και στην επιδίωξη της κοινωνικής προόδου. Ακριβώς, ό,τι απαιτείται για να μην έχουμε τέτοιου είδους εκφυλισμούς στο μέλλον!

Εκκενώστε τη χώρα…

Η συνομωσιολογία βολεύει τους ανίκανους. Είναι το έσχατο καταφύγιο όσων δεν έχουν πλέον επιχειρήματα. Στην ανικανότητα προστίθεται και η μαύρη προπαγάνδα. Το βιώσαμε, εξάλλου, για πολύ καιρό.
Αυτό το συνονθύλευμα που θέλει να ονομάζεται Κυβέρνηση ευαγγελίζεται έναν πολιτικό πολιτισμό, στον οποίο ποτέ δεν πίστεψε. Όταν με ευκολία προσχωρεί στη λοιδορία και βαφτίζει «ενότητα» την υποταγή στην άποψη της, τότε η κατάσταση για τη Δημοκρατία είναι οριακή.
Το έργο μιας κυβέρνησης μετράται με κριτήρια που δεν έχουν να κάνουν με την ευημερία των αριθμών. Προκύπτει, κυρίως, από την κυριαρχούσα αίσθηση στην κοινωνία. Η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, το κύρος της χώρας και η αξιοπιστία των κανόνων της κοινωνικής ζωής είναι ικανοί δείκτες. Δυστυχώς, το μότο της διακυβέρνησης είναι: «Πίσω ολοταχώς» και η απομόνωση στο λόφο του Προεδρικού καθιστούν ανίκανο τον Πρόεδρο να αντιληφθεί τι συμβαίνει πέρα από αυτόν.
Η Κύπρος εντάχθηκε στην Ε.Ε. και πίστεψε ότι ο σκοπός επετεύχθη, την ώρα ακριβώς που το ταξίδι έπρεπε να ξεκινήσει. Η χώρα μας, αντί να αρπάξει την ευκαιρία και να ανοιχτεί στο νέο κόσμο με αυτοπεποίθηση για μια εποχή δημιουργίας, παραμένει στο περιθώριο, με το ρόλο της περιορισμένο σε ό,τι την αφορά άμεσα και με εμπεδωμένη ανασφάλεια για όσα μπορούν να της συμβούν από πρωτοβουλίες άλλων. Μια άχρωμη Πολιτεία…
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία. Ο Πρόεδρος προτίμησε να παραμείνει στο δρόμο της παθητικής αναμονής για καλύτερες συνθήκες στο μέλλον. Αναπόφευκτα, κατέστησε το διεθνές περιβάλλον ένα πλαίσιο ανασφάλειας για τη χώρα, όπου καθοριστικό είναι το τι θα πουν ή θα πράξουν άλλοι. Ο ρόλος μας περιορίζεται στο να μανουβράρουμε, να έχουμε αντιρρήσεις, να είμαστε φοβικοί. Και οι περιχαρακώσεις έχουν σαφές και μετρήσιμο κόστος.
Ήμασταν άτυχοι επειδή βρεθήκαμε με μια πολιτική ηγεσία που προτιμά να ομνύει στην εσωτερική κοινή γνώμη, είναι κοντόφθαλμη και αγνοεί τις συνθήκες της ευρωπαϊκής πολιτικής. Το κύρος είναι κάτι που κερδίζεται με κόπο και χάνεται εύκολα. Δεν είναι μόνο το θέμα της εικόνας που εκπέμπουμε, αλλά τα οφέλη που μπορούμε να διεκδικήσουμε. Χωρίς κύρος, ο πήχης των προσδοκιών είναι χαμηλός και τα αποτελέσματα ούτε και αυτόν δεν μπορούν να ξεπεράσουν. Πλέον, είμαστε παρατηρητές στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, σε ό,τι δηλαδή μας αφορά πιο καίρια.
Η κυβέρνηση εμπέδωσε την κομματοκρατία ως παθογόνο χαρακτηριστικό του πολιτικού μας συστήματος. Το αποτέλεσμα των τελευταίων χρόνων είναι η απαξίωση της πολιτικής, το «όλοι ίδιοι είναι». Οι πολίτες δεν γνωρίζουν ποιους να εμπιστευθούν και απομακρύνονται από την πολιτική, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στο νεποτισμό των ημετέρων.
Η σημερινή κυβέρνηση απέτυχε να χειριστεί το διακύβευμα του εκσυγχρονισμού, πολύ απλά γιατί παρέμεινε για αυτή ένα ζητούμενο που δεν αντιλήφθηκε ποτέ. Μεταρρύθμιση και εκσυγχρονισμός με στατιστικές και κούφια συνθηματολογία δεν γίνεται. Η αδυναμία της να αντιληφθεί τις ανάγκες της εποχής και το τι πρέπει να γίνει είναι πασιφανής. Ο πολιτικός αναλφαβητισμός της τη δεσμεύει σε μια διαχείριση της κρίσης, χωρίς όραμα και προοπτική για τον τόπο.
Η πραγματικότητα μας υπαγορεύει ότι πρέπει να αλλάξουμε πορεία. Η πολιτική δεν είναι η συστηματική καλλιέργεια της πλάνης για απόκρυψη των ανεπαρκειών. Η είσοδος στη νέα εποχή δεν γίνεται με εντολές από κομματικά γραφεία.
Όσα δεν έχουν συμβεί μέχρι σήμερα είναι μια ισχυρή παρότρυνση για κάθε προοδευτικό πολίτη να αντιδράσει. Ο τόπος μας βλέπει την αδυναμία συγχρονισμού με τους εταίρους μας και νοσταλγεί ένα μέλλον που η παρούσα κυβέρνηση του στερεί. Η πολιτική ακινησία μας καθιστά όμηρους μιας ζοφερής πραγματικότητας.
Η ψήφος μας στις εκλογές δεν είναι κενή περιεχομένου και άνευ συνδηλώσεων. Η απομάκρυνση της σημερινής κυβέρνησης θα αποτελέσει την κατηγορηματική απόρριψη της επιστροφής στο παρελθόν.

Και πως άλλωστε μπορούν να υπάρξουν.....;

Ο Μοιχεπιβάτης του Θρόνου

«Τίποτα δεν είναι ιερό,
όλα μπορούν να λεχθούν»

Raoul Waneigem

Η αμφισβήτηση με κρατάει για χρόνια δεμένο με την ανθρωπότητα και προσηλωμένο σε ένα DIY αγνωστικισμό που κομπορρημονεί στις καλές μέρες και εξαφανίζεται στα ζόρια. Για αυτό και ότι συμβαίνει στο χώρο της Εκκλησίας με άφηνε, σχεδόν πάντα, αδιάφορο. Μέχρι πριν λίγες μέρες…

Τώρα, όμως έχω θυμώσει με τους ορθόδοξους αγιατολάχ, που θέλουν να κάνουν κουμάντο στη ζωή μας και να μοιράζουν πιστοποιητικά εθνικοφροσύνης δεξιά και ακόμα πιο δεξιά.

Αποφάσισε να συμπεριφέρεται ως λαϊκός. Κι όμως, συνεχίζει να φοράει τα χρυσοποίκιλτα άμφια του. Κρυμμένος πίσω από μια ιδιότυπη ασυλία, απαιτώντας σεβασμό προς το σχήμα του, που ο ίδιος φροντίζει να ακυρώνει με τη συμπεριφορά του. Θα του κάνουμε, λοιπόν, τη χάρη να τον αντιμετωπίσουμε ως λαϊκό και θα του απευθυνόμαστε με το κατά κόσμον όνομα του, στο Μακαριότατο, κ. Ηρόδοτο Δημητρίου.

Κουβαλάει βαρύ φορτίο ο κ. Ηρόδοτος Δημητρίου. Βαρύ ίσα με δεκάδες τόνους άμμου από την Τοξεύτρα - if you get my point. Άχθος ασήκωτο, από τις εθνικιστικές κορώνες, όταν έταζε αποζημιώσεις και σαμπάνιες στους πρόσφυγες. Ου ψευδομαρτυρήσεις, είπαν οι Γραφές, όμως ο κ. Ηρόδοτος Δημητρίου βρήκε το παραθυράκι στο θείο νόμο. Είναι ευθύνη βαριά να πρέπει να διαχειρίζεσαι ισολογισμούς και την ίδια ώρα να πρέπει να θυμιατίζεις το Μαμωνά του Dow Jones. Μεγάλο βάρος φέρει από τις ασχημονίες, τις δολοπλοκίες και τις μηχανορραφίες για την εκλογή του στη σημερινή του θέση. Όταν με μονοψήφια ποσοστά εξελέγη στη θέση που βρίσκεται, θα έπρεπε να είχαμε φανταστεί ότι ο άνθρωπος δεν ορρωδεί προ ουδενός. Εν ολίγοις, ένας Χριστιανισμός α λα καρτ.

Είναι αστείο, όταν αυτός και όλο το ακροδεξιό συνάφι του ευαγγελίζονται ευρωπαϊκές λύσεις. Αν εδώ ήταν Ευρώπη, η Εκκλησία δεν θα έκανε βήμα εκτός των interna corporis της Εκκλησίας και η παρέμβαση σε πολιτικά θέματα θα ήταν αδιανόητη.

Παραβιάζει την προσωπική μας ειρήνη και την αξιοπρέπεια με την εκφορά ενός βαθιά διχαστικού λόγου, με την εκκοσμίκευση της Εκκλησίας και τη μετάπτωση από τον πνευματικό λόγο στην εσχάτου είδους μικροπολιτική ατάκα. Η μικροπολιτική ωστόσο απευθύνεται σε μικροπολίτες και ως τέτοιους φαίνεται να μας θεωρεί ο κ. Ηρόδοτος Δημητρίου. Δεν θα του κάνουμε τη χάρη!

Αυτό που είναι εξίσου ενοχλητικό είναι ότι το θρησκευτικό συναίσθημα του κάθε πιστού δεν μπορεί να ξεφύγει από το θανάσιμο εναγκαλισμό των εκκλησιαστικών εξουσιαστών. Και εκμεταλλευόμενος τη θέση του, με την υποκριτική και καταχρηστική επίκληση του Λόγου του Θεού για την πρόσκτηση μιας πρόσκαιρης, επίγειας εξουσίας, χαράζει διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους πολίτες αυτής της κοινωνίας, την ώρα που θα έπρεπε να τον απασχολούν οι ελλειμματικές απαντήσεις στις μεταφυσικές αγωνίες του καθενός για το επέκεινα.

Αν πραγματικά θέλει να ασχοληθεί με κάτι ο κ. Ηρόδοτος Δημητρίου, ας κάνει την αυτοκριτική του για τα όσα φαιδρά και αισχρά συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στο χώρο της Εκκλησίας και ας αφήσει τον ψευδοεθναρχικό ρόλο. Αυτόν τον υποδύεται ήδη, εξίσου οικτρά ένας άλλος…..

Δυο ξένοι

Πέρασα από το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας. Θυμήθηκα τα σχολικά μας χρόνια που συγκεντρωνόμασταν, κάθε χρόνο και λιγότεροι, στις επετειακές εκδηλώσεις. Αναρωτιέμαι τι να απέγινε εκείνη η γενιά που, δασκαλεμένη με μισόλογα και επινοημένες αλήθειες, φώναζε για δικαιοσύνη, την ώρα που στις τράπεζες των διαπραγματεύσεων την γνώμη των δυνατών κανείς δεν μπορούσε να αλλάξει...

Με την πίκρα αυτών των σκέψεων να με συνοδεύει, περπάτησα τη νεκρή ζώνη για να φτάσω απέναντι. Εκεί, με περίμενε ένας αλλιώτικος κόσμος και οι άνθρωποι με τους οποίους είχαμε συνεννοηθεί να συναντηθούμε.

Ο Αλί γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '50. Ανήκει, δηλαδή, στη γενιά των πατεράδων μας. Αν τον συναντούσα οπουδήποτε στη δική μας πλευρά, θα περνούσε απαρατήρητος. Μελαχρινός, με μουστάκι, κάπως ευτραφής, με κουρασμένο βλέμμα. Όπως, οι δικοί μας.

Όση ώρα μιλούσαμε για επαγγελματικά θέματα, στο πίσω μέρος του μυαλού, είχα συνέχεια την εικόνα αυτών των δύο γενιών, Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων, που γεννήθηκαν στον ίδιο τόπο, κάτω από τον ίδιο ήλιο, ζουν σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων και όμως δεν συναντήθηκαν ποτέ. Είναι αυτή η γενιά που έζησε τη διακοινοτική βία, το φόβο και την καταπίεση. Σε άλλες περιόδους και υπό άλλες ιστορικές περιστάσεις βέβαια, αλλά με τα ίδια συντριπτικά αποτελέσματα. Προσπαθώ να φανταστώ τι θα γινόταν αν αυτοί οι άνθρωποι είχαν την ευκαιρία σήμερα να συναντηθούν. Νομίζω ότι το καντάρι του πόνου και της αδικίας δεν θα έγερνε στο μέρος κανενός, αφού ο καθένας τους θα είχε μια ιστορία θανάτου να αφηγηθεί. Κι αυτές δεν συμψηφίζονται....

Η γενιά αυτή μου φαίνεται κουρασμένη πια. Όσοι πίστεψαν ότι η επανένωση ήταν κοντά, έχουν απογοητευτεί και παρατηρούν τη διχοτόμηση να εμπεδώνεται μέρα με τη μέρα, μοιραίοι και ανίκανοι, ίσως παραιτημένοι κατά βάθος, να επιφέρουν μια αλλαγή.
Από αυτή τη γενιά, που έζησε διχασμένη, σαν δυο ξένοι στο ίδιο νησί, ίσως έχουμε να διδαχθούμε ένα απλό μάθημα πάνω στην ανθρώπινη φύση, στην πιο σκοτεινή, αλλά και στην πιο ζωοδότρα φύση της. Κι ίσως το μόνο που απομένει σε εμάς τους νεότερους είναι να τραβήξουμε τη γραμμή, να ορίσουμε το δικό μας "Ως εδώ" σε αυτή τη σχιζοφρενική κατάσταση.

Δεν τρέφω αυταπάτες, ούτε πασιφιστικές φαντασιώσεις. Όμως αδυνατώ να συμβιβαστώ μέσα μου με τη second best solution που μας προετοιμάζουν. Και για αυτό πιστεύω ότι αν απομένει να γίνει κάτι, η τελευταία κίνηση που ίσως σώσει την παρτίδα, αυτό πρέπει να γίνει από ανθρώπους της γενιάς μου, που μπορούν να ονειρευτούν μέσα από το ζόφο της περιρρέουσας ότι αυτήν την πατρίδα μπορούμε να τη ζήσουμε όλοι μαζί. Κι αν είναι να τα καταφέρουμε, ας γίνει για αυτή τη γενιά των πατεράδων μας, για να μπορέσει να προλάβει να δει την Κύπρο ενωμένη ξανά.

Tek halk, δύο γλώσσες

«Αι επίσημοι γλώσσαι της Δημοκρατίας
είναι η ελληνική και η τουρκική»


Άρθρο 3 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας


Στη «δικοινοτική» μας Δημοκρατία, όπου όλοι στοιχίζονται πίσω από τους θούριους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, εξακολουθούμε να θέτουμε σε δεύτερη μοίρα τους συμπατριώτες μας που μιλούν την τουρκική.

Η συναλλαγή με το Δημόσιο δεν είναι πάντα εύκολη και είναι δυσανάλογα πιο χρονοβόρα και δαπανηρή είτε για τον πολίτη είτε για το Κράτος. Μεταφράσεις, αλλαγή νοημάτων, έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού, όλα συντείνουν στο να τίθεται κάθε φορά ο διοικούμενος σε χειρότερη θέση σε σχέση με τον ελληνοκύπριο συμπολίτη του. Η κατάσταση αυτή οδηγεί σε μεγάλες ανισότητες και αποβαίνει εις βάρος των τουρκοκύπριων.

Στα θέματα της δικαιοσύνης, παρατηρώ με έντονο προβληματισμό τις δικαστικές κρίσεις να εκπίπτουν στη συλλογιστική σχολικών εγχειριδίων δημοτικού: ταραχές του 63 + αποχώρηση από τις δομές του κράτος Χ δίκαιο της ανάγκης = στέρηση ενός ανθρώπινου δικαιώματος μέχρι αποκατάστασης της έκρυθμης κατάστασης. Κανένας νομικός συλλογισμός, καμιά μέριμνα για ουσιαστική προστασία των δικαιωμάτων.

Ικανό παράδειγμα, επίσης, είναι η ανικανότητα των ενδιαφερόμενων να παρακολουθήσουν τα σεμινάρια για ασκούμενους δικηγόρους και να ασκήσουν ένα επάγγελμα που για άλλους είναι προσβάσιμο. Κι αυτό γιατί οι νομοθεσίες, είναι στα ελληνικά, τα μαθήματα είναι στα ελληνικά και οι εξετάσεις είναι (ναι, το βρήκατε!) στα ελληνικά.

Με την ένταξη μας στην Ε.Ε., τα ελληνικά ήταν η μόνη γλώσσα, η οποία δηλώθηκε ως επίσημη. Αυτό ήταν αποτέλεσμα μιας σιωπηρής συμφωνίας με την Ένωση. Τα ελληνικά ήταν ήδη επίσημη γλώσσα για 20 και πλέον χρόνια, άρα δεν θα απαιτούνταν επιπλέον μεταφραστές. Πιο σημαντικό όμως ήταν το συμβολικό μέρος του θέματος: οι ενωσιακοί μάλλον δεν είχαν τις πολιτικές αντοχές να δουν την τουρκική ως μια από τις επίσημες γλώσσες. Η συμπερίληψη της τουρκικής θα συνιστούσε ένα πρωθύστερο άλμα, μια πολιτική ανορθογραφία για κάποιους, στη διαδικασία ένταξης της.

Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις τουρκοκυπρίων που θέλησαν να διεκδικήσουν θέσεις σε ευρωπαϊκά όργανα που αναλογούσαν σε κύπριους. Και όλοι βρέθηκαν προ της ίδιας εκπλήξεως. Ενώ μπορούσαν να συναγωνιστούν επάξια τους άλλους υποψηφίους επί όλων των εξεταζόμενων θεμάτων, καλούνταν να συγγράψουν και ένα δοκίμιο στα ελληνικά(!). Η αρμόδια υπηρεσία για τη διοργάνωση των εξετάσεων κρύφτηκε πίσω από το «ευρωπαϊκό δίκαιο»: η μόνη γλώσσα που δηλώθηκε ως επίσημη ήταν η ελληνική.

Τι μας λένε όλα τα πιο πάνω; Ουσιαστικά, ότι με τα χρόνια έχουμε δημιουργήσει μια ελληνική δημοκρατία της νοτίου Κύπρου, όπου δεν υπάρχει χώρος για τους άλλους πλην των ελληνοφώνων.

Προεκλογική περίοδο διανύουμε και μιας και όλοι(;) προσβλέπουν στην κοινωνία των πολιτών, της οποίας τα μηνύματα λαμβάνουν για να βγάλουν την Κύπρο από την απομόνωση, να μια λαμπρή ιδέα:


1) Ζητήστε δημόσια από την ΕΕ να συμπεριλάβει την τουρκική ως επίσημη γλώσσα κι αφήστε αυτήν να επωμιστεί το βάρος μιας πιθανής άρνησης.

2) Βάλτε στο προεκλογικό σας πρόγραμμα πρόνοια για διδασκαλία (έστω και για μια διδακτική περίοδο) της τουρκικής. Αφού θα κληθούμε να ζήσουμε με τους Τουρκοκύπριους σε μια πατρίδα, ας μάθουμε να συνδιαλεγόμαστε μαζί τους.

3) Ας μεταφραστεί ένα corpus νομοθεσίας. Κάποτε πρέπει να γίνει η αρχή και να επιτραπεί το αυτονόητο: η πρόσβαση επί ίσοις όροις στο Νόμο για όλους, χωρίς διακρίσεις.


Μέχρι τότε, görüşürüz!

Από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΓΚΡΙΝΙ ΠΕΡΒΙΣ ΠΕΤΓΙΑΡΕ, Αβορίγινας καλλιτέχνης, γεννημένος «κάπου στη δεκαετία του '40», όπως λέει το επίσημο βιογραφικό του, στο Μπάουνταρι Μπορ της Αυστραλίας, σε μια περιοχή που τη λένε Ουτοπία. Η ιδιαίτερή του, λαϊκή ζωγραφική, είναι καταξιωμένη στην πατρίδα του, μα και στο εξωτερικό. Κάθε πίνακάς του πωλείται πολλές δεκάδες χιλιάδες δολάρια που όμως δεν καταλήγουν στην τσέπη του καλλιτέχνη, λόγω της γνωστής, μεγάλης αλυσίδας των «αεριτζήδων» που μεσολαβούν πάντα μεταξύ δημιουργού και τελικού αγοραστή. Τα έργα όλων των Αβοριγίνων καλλιτεχνών (και υπάρχουν αυτήν τη στιγμή περίπου 200 που ζουν και εργάζονται στην Ουτοπία) αγοράζονται από Αυστραλούς εμπόρους ειδών λαϊκής τέχνης για ένα κομμάτι ψωμί.


Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ σπάνια μαθαίνει μετά, εκεί στην Ουτοπία όπου ζει, πού καταλήγει κάποιο έργο του και πόσο πουλήθηκε. Η φήμη, βέβαια, του Πετγιαρέ, όπως και της θείας του, Εμιλι Καμέ Κνγκουαρέγε, που δεν ζει πια, η οποία θεωρείται η σπουδαιότερη Αβοριγίνα ζωγράφος όλων των εποχών, έχει ξεπεράσει την αρμοδιότητα των μεσαζόντων, και δεν είναι λίγοι οι φιλότεχνοι που καταπλέουν από διάφορα μέρη του κόσμου στην περιοχή της Ουτοπίας για να αγοράσουν πίνακες «κατευθείαν από την πηγή». Ομως και πάλι, όπως αποκαλύπτεται σ' ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ της «Ιντεπέντεντ», «φιλότεχνοι» και έμποροι, εκμεταλλευόμενοι τις πρωτόγονες συνθήκες υπό τις οποίες ζουν πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους, αρπάζουν εξαιρετικά έργα τέχνης αποπληρώνοντάς τα με κρασί, σοκολάτες... Ακόμα και ένα κουτί με χάπια Βιάγκρα έδωσε ένας αθεόφοβος Αμερικανός «φιλότεχνος», παραμυθιάζοντας τον καλλιτέχνη ότι πρόκειται για μαγικό φάρμακο για να ζωγραφίζει ακόμη πιο καλά.

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ επιτροπή στην Αυστραλία συνέλεξε στοιχεία γύρω από τη στυγνή αυτή εκμετάλλευση των Αβοριγίνων καλλιτεχνών και διεπίστωσε ότι από την πώληση των έργων τους εισπράττονται τουλάχιστον 180 εκατομμύρα ευρώ το χρόνο. Οι περισσότεροι ζωγράφοι πληρώνονται το πολύ 200 ευρώ για έναν πίνακα που μπορεί, μετά, να πουληθεί για 7-10 χιλιάδες ευρώ. Η κυβέρνηση προσπαθεί να βρει τρόπους να προστατέψει τους Αβοριγίνους καλλιτέχνες της Ουτοπίας από τους εμπόρους-γύπες που τους γυροφέρνουν. (Σ.Σ.: Δεν λείπει από πουθενά αυτή η σιχαμερή συνωμοταξία των λαμογίων, ρε γαμώτο; Οπου μυρίζονται φράγκα, να ορμάνε σαν λυσσασμένα;).

ΕΔΩ και εκατομμύρια χρόνια οι Αβορίγινες (κυρίως από την περιοχή της Ουτοπίας), δημιουργούν απίθανες ζωγραφιές επάνω στα σώματά τους, μα και σε κορμούς δέντρων. Το 1971, ένας λευκός δάσκαλος που βρέθηκε στην περιοχή, στον οικισμό Παπούνγια, ο Τζέρι Μπάρντον, έδωσε πινέλα και χρώματα στους γηραιότερους και τους ενθάρρυνε να ζωγραφίσουν σε καμβά τις περίφημες «Ονειρικές Ιστορίες» τους ή, ακριβέστερα, «Ιστορίες από τον καιρό των Ονείρων», όπως μεταφράζονται τα Dreamtime Stories. Οι «Ιστορίες» αυτές, περιγράφονται από τον καλλιτέχνη με μια σειρά από χρωματιστές τελίτσες, που άλλοτε έχουν κανονικά σχήματα και μορφές, και άλλοτε είναι υπέροχα αλληγορικές, όπως στους πίνακες της Εμιλι Καμέ Κνγκουαρέγε, ένας από τους οποίους πουλήθηκε τον περασμένο μήνα στην Αυστραλία έναντι 750.000 ευρώ.

Η ΔΙΗΓΗΣΗ και απεικόνιση ιστοριών είναι, αιώνες τώρα, αδιάσπαστο κομμάτι της ζωής των ιθαγενών της Αυστραλίας. Με ιστορίες και παραμύθια μεγαλώνουν οι γονείς, οι γιαγιάδες και παππούδες τα παιδιά και εγγόνια τους. Οι «Ιστορίες των Ονείρων» (που είναι, επίσης, άλλη ερμηνεία του ίδιου όρου) εξηγούν, κυρίως, πώς σχηματίστηκε η γη των Αβοριγίνων και πώς κατοικήθηκε. Περιγράφει την επιρροή που έχουν στη γη τα καιρικά φαινόμενα, και την αποδίδει με «ζωγραφιές από στίγματα» -μικρές τελίτσες που απεικονίζουν βουνά, ποτάμια, ουρανό, αλλά και εποχές και αισθήματα -ηρεμία, αντάρα, φόβο, αγάπη, πόνο...

ΣΤΗ ΓΗ της Ουτοπίας, οι ιστορίες ονείρων έρχονται εύκολα στο στόμα και στα ακροδάκτυλα των ανθρώπων. Μυρίστηκαν κρέας τα όρνια και όρμηξαν.

Στάθης

Χωρίς λόγια...........

Για τη σημαία και το έθνος

Έπεσα πάνω του κατά λάθος - όπως, δηλαδή, συμβαίνει με κάθε ωραίο πράγμα στη ζωή. Δεν το έχω διαβάσει ακόμα, ρίχνω κλεφτές ματιές στο πρώτο κεφάλαιο, κάνοντας ένα διάλειμμα από τη δουλειά και βρίσκω ένα διεισδυτικό λόγο ουσίας και καθαρές απόψεις, ικανές να κλονίσουν πολλές "βεβαιότητες". Και τύχη αγαθή, που το βρήκα σε αυτή τη συγκυρία αφού με τα της πολιτικής επικαιρότητας, οι συζητήσεις με φίλους περιστρέφονται και γύρω από αυτά τα ζητήματα.

Αν το βρείτε, μη διστάσετε. 12 ευρώπουλα στην Ελλάδα, 9 λίρες στην Κύπρο (άλλαξε η ισοτιμία και δεν μας το είπαν...;)

Αντίο αγάπη διχασμένη - Πυξ Λαξ

Ζητάς να ψάξεις μες στη γη μου
μήπως και βρεις το θησαυρό σου.
Μια χούφτα γυάλινα πετράδια,
ανταλλαγή με τον καλό σου.

Σαν μάγισσα μ' έχεις μαγέψει
και περπατώ όπου πατάς.
Λινά φορέματα φοράς κι όλα τα αντίο προσπερνάς
με το μαχαίρι της αγάπης, μ' ένα ποίημα.

Αντίο αγάπη διχασμένη,
αντίο αγάπη δυνατή
δεν έχει σύνορα η φυγή

Σαν μάγισσα μ' έχεις μαγέψει
και περπατώ όπου πατάς
Χορεύω μέσα στο χορό σου
κι αναστενάζω στον καημό σου
Όταν το δάκρυ σου κυλάς
όταν το δάκρυ σου κυλάς.

Αντίο αγάπη διχασμένη
αντίο αγάπη δυνατή
δεν έχει σύνορα η φυγή
Ούτε η καρδιά υπομονή
για να χωρέσει μια στιγμή

Αντίο αγάπη διχασμένη
αντίο αγάπη δυνατή.
Αντίο αγάπη διχασμένη
αντίο αγάπη δυνατή
δεν έχει σύνορα η φυγή
δεν έχει σύνορα η φυγή

Aceras!

Το blog τον τελευταίο καιρό έχει περιοριστεί στα πολιτικά της Κύπρου. Πόσο κόσμο αφορά αυτό το θέμα; Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες, στην καλύτερη περίπτωση. Η δίνη της επικαιρότητας με ρούφηξε κι εγώ έπαιξα το παιχνίδι της...Καμιά φορά χρειάζεται να κάνεις ένα βήμα πίσω για να δεις την πραγματικότητα, να ιεραρχησεις ξανά τις προτεραιότητες σου και να αξιολογήσεις τι πραγματικά είναι το σημαντικό. Σε αυτό το link: http://acerasanthropophorum.blogspot.com/2007/08/blog-post.html υπάρχει ένα κείμενο του Acera, ο οποίος ούτως ή άλλως φιλοξενείται εδώ δίπλα ως σύντροφος του άλλου αγώνα. Αυτός πραγματεύεται με γνώση, άποψη και τεκμηρίωση ένα πραγματικό πολιτικό θέμα. Διαβάστε τον!