Παρασκευή, 9 Μαΐου 2008

Αποχαιρετισμός

«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο»

Φ. Ντοστογέφκσυ

Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί. Έτσι ήταν πάντα, ειδικά για κάτι drama queen τύπους σαν και του λόγου μου...

Η στήλη ετοιμάζει τα μπαγκάζια της για άλλα μέρη. Σύντομα, θα βρίσκεται στη Φλωρεντία για διδακτορικές σπουδές. Και μ’ αυτόν τον τρόπο κλείνει ο κύκλος των εβδομαδιαίων δημοσιεύσεων. Ούτως ή άλλως, εδώ και λίγο καιρό αναζητούσα το νέο στίγμα της κι ομολογώ ότι πελαγοδρομούσα ανάμεσα σε επικαιρότητα και χρονογραφήματα, χωρίς σαφή προσανατολισμό. Deus ex machina, οι μεγάλες φυγές.

Η ζωή μου τα τελευταία 2 χρόνια τύλιξε ρίζα γύρω από αυτή τη στήλη με ένα περίεργο τρόπο. Με τα κείμενα βρήκα μια νέα δυνατότητα επικοινωνίας. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους που μοιράστηκαν μαζί μου τις ίδιες αγωνίες και νέες ιδέες. Κουβεντιάσαμε πάνω από μπύρες, καφέδες και σιεφταλιές για όσα κυνηγούν τον καθένα μας και για όσα μας θυμώνουν. Τα email και τα σχόλια έρχονταν βροχή - οργασμός! Άλλες φορές τα πράγματα έφτασαν σε ακραίες αντιδράσεις, σκαιές εκφράσεις και στάσεις. Νιώθω ευγνώμων για όλα γιατί ανοίχτηκα στον κόσμο και έμαθα από αυτόν. Μπορώ να κοιτάξω πίσω, τον εαυτό μου, και να διαπιστώσω ότι ήδη εγώ είμαι ένας άλλος.

Μπήκα με άγνοια κινδύνου –όπως σε όλα μου….- στο χώρο της δημόσιας τοποθέτησης. Και το αντιμετώπισα πιο πολύ ως παιχνίδι. Πριν ένα χρόνο και κάτι, γνώρισα το σκοτεινό πρόσωπο της κρατικής γραφειοκρατίας, όταν λόγω των γραφόμενων μου δεν ήμουνα αρεστός σε ορισμένους, με λοιδορίες του τύπου: «Πως τολμάς να αμφισβητείς τις επιλογές της Κυβέρνησης;» και ειρωνείες: «Ώστε θεωρείς ότι οδηγούμε τον τόπο στη διχοτόμηση;». Εν τη αγνοία τους, με δίδαξαν ένα πολύτιμο μάθημα: ότι μπορεί όλα να έχουν ένα τίμημα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι έχουν και μια τιμή. Σήμερα, ο επικεφαλής της στραπατσαρισμένης αυτοκρατορίας των μετρίων, θεωρείται ο πιο αποτυχημένος Υπουργός Εξωτερικών από καταβολής ανεξαρτησίας και από τους πιο φαιδρούς στη σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική. Είναι κι αυτό μια μορφή φυσικής δικαιοσύνης ή όπως το διάβασα, ως ενός είδους προοικονομίας πριν λίγους μήνες, σε ένα τοίχο της Αθήνας: «Η ευτυχία θα είναι η εκδίκηση μας».

Κλείνει ο κύκλος εδώ. Μερικές χιλιάδες λέξεις μετά, μερικούς αποτυχημένους ή ανεπίδοτους έρωτες αργότερα, μια παραίτηση από τη δουλειά ύστερα, δεκάδες τσιτάτα και στίχους που συνόδευσαν τα κείμενα, αρκετές παρατηρήσεις για το «φιλολογίζον» ύφος μου, εβδομαδιαία παράπονα από τον πατέρα μου για το ότι δεν του έδειχνα το επόμενο κομμάτι, μπορώ να κάνω τη σούμα, να αναλογιστώ το νόημα του ταξιδιού και να κυνηγήσω ξανά όνειρα ψυχεγερτικά, με την ίδια παιδική χαρά και περιέργεια μαζί, όπως για καθετί που ξεκινάει.

Ένα ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας πηγαίνει στους ανθρώπους αυτής της εφημερίδας που μου έδωσαν το βήμα και φρόντισαν τα κείμενα μου. Λευτέρη, Κατερίνα ειδικά σε σας. Χαίρομαι γιατί η εφημερίδα αυτή θα συνεχίσει να έχει ονειροπαρμένους και οργισμένους αρθρογράφους: τον Πολίτη Πίττα, το Χρ. Χαλικιόπουλο, τον Αντώνη Δημητρίου για να ταράζουν τις πάσης φύσεως καθεστηκυίες τάξεις και να τοξεύουν φωτιές μέσα στη νύχτα των άλλων.

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο ή, έστω, όσους μπορούν να τη δουν.

Χαιρετώ!


Ο Νικόλας Κυριάκου αναμένει ότι θα δικαιωθεί για τους άοκνους αγώνες του με το διορισμό του στη θέση του ανθυποβοηθού Γ’ τάξης του Ειδικού Εισαγγελέα. Έως τότε θα παραμένει ένας απλός αλλά θυμωμένος ΠΟΛΙΤΗΣ.

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2008

ΚΑΤΗΓΟΡΩ!



«Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό.
Το μέλλον μας θα έχει πολλή ξηρασία.»
Μ. Κατσαρός

Κατηγορώ όλους και τον καθένα ξεχωριστά τους Προέδρους της Δημοκρατίας για την σιωπηρή αποδοχή κάθε βίαιου θανάτου.

Κατηγορώ όλους ανεξαιρέτως τους Υπουργούς Δικαιοσύνης αυτής της α-πολιτείας για κάθε αναπηρία μετά από επίθεση σε συμπολίτη μας και για κάθε φορά που ακούμε για το μαχαίρι που θα φτάσει στο κόκκαλο και για κάθε κόμπο που φτάνει στο χτένι.



Κατηγορώ τους Υπουργούς Παιδείας και Ποπολο-τισμού για κάθε ψυχικό τραύμα ενός ανθρώπου που δέχθηκε επίθεση και για την έλλειψη συγκροτημένης πολιτικής στην εκπαίδευση και τον αθλητισμό.



Κατηγορώ όλους τους βουλευτές για κάθε βγαλμένο μάτι, για κάθε σπασμένο χέρι και για την κάθε μέρα που περνά χωρίς σαφές νομοθετικό πλαίσιο που να αφορά αποκλειστικά την παραβατικότητα στον αθλητικό χώρο.



Κατηγορώ τον κάθε Αρχηγό Αστυνομίας για κάθε εκδορά, την κάθε κάκωση, τον κάθε ακρωτηριασμό και για όλες τις (ατελέσφορες) έρευνες, για όλες τις (ανεπαρκείς) αστυνομεύσεις.



Κατηγορώ τον κάθε πρόεδρο, παράγοντα, μέλος, φίλο αθλητικού σωματείου για την ανοχή τους έναντι της εβδομαδιαίας καφρίλας που βιώνουμε και για τη συγκάλυψη των πάσης φύσεως οπαδών και θυρών.



Κατηγορώ τον κάθε πατέρα και την κάθε μητέρα που ανέθρεψε ημιβάρβαρους οπαδούς της αυτοδικίας και αιμοδιψή καθάρματα που εκτονώνονται κάθε σαββατοκύριακο.



Κατηγορώ τον κάθε ανεγκέφαλο οπαδό του ΑΠΟΕΛ, της Ανόρθωσης, του Απόλλωνα του Εθνικού γιατί έχει μπερδέψει την Ελλάδα, τις αξίες της και την οικουμενικότητα της με τον κυματισμό της σβάστικας και τον ψευτοπατριωτισμό του γηπέδου. Γιατί τη στιγμή που αναφέρεται στο Έθνος, τη σημαία και τον ύμνο, ο ίδιος παραμένει απελπιστικά ανορθόγραφος και αμέτοχος της ημετέρας παιδείας.



Κατηγορώ τον κάθε ανεγκέφαλο οπαδό της Ομόνοιας, της Νέας Σαλαμίνας, της ΑΕΛ γιατί έχει συγχύσει την Αριστερά ως συλλογικό όραμα αξιών, αναφορών και ονείρων με την ευκολία του να φοράς ένα Τ-shirt του Τσε και την υποταγή στη δικτατορία του όχλου. Γιατί τη στιγμή που συνθηματολογεί για το κόμμα του, τη Θύρα του, την «πεποίθηση» του, ο ίδιος παραμένει σε απελπιστική άγνοια για τις αξίες του ανθρωπισμού, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης, δηλαδή την ουσία αυτού που υποτίθεται ότι ευαγγελίζεται.
Κατηγορώ μια αιμοβόρα κοινωνία που παρακολουθεί αμέριμνη τα παιδιά της να αλληλοσφάζονται στα γήπεδα ή να σκοτώνονται στους δρόμους λόγω ταχύτητας ή κατανάλωσης αλκοόλ. Που βλέπει τα παιδιά της να ακρωτηριάζονται με κροτίδες, πέτρες, λοστούς, σιδερικά και παραμένει απαθής στο μακελειό, χωρίς να σοκάρεται πια.
Στριφογυρνάει στο μνήμα του ο ποιητής: σε μια άνυδρη χώρα, που να βρεις νερό για να πάρεις μαζί σου;

Ο Νικόλας Κυριάκου είναι επικηρυγμένος (τέως) γ.γ. του Κυπρο-ϊαπωνικού Ομίλου «Σι-Χαμάρα».

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008

Mobile, οπίσθια και wwwιντεάκια


«Είμαι δεκαεξάρης,
σας γαμώ τα λύκεια!»

Δ. Σαββόπουλος
(«Το χειμώνα ετούτο»)

Οι πιτσιρικάδες που έδειξαν τις προάλλες τα οπίσθια τους στον καθηγητή τους θα είχαν πλάκα, αν δεν ήταν οι ίδιοι το θλιβερό υπο-προϊόν της μικρο-παρα-νοϊκής μας πολιτείας. Το βιντεάκι προβλήθηκε από τηλεοπτικό σταθμό, με την απαραίτητη υποκριτική γαρνιτούρα και τη μοζαϊκ επικάλυψη των επίμαχων σημείων. Ό,τι πρέπει, δηλαδή για τους φιλήσυχους νοικοκυραίους που κοιτούν αποκαμωμένοι το χαζοκούτι κάθε μέρα στις 8, ακριβώς μετά, δηλαδή, τη Μαρία την άσχημη. Προφανώς, αυτό το περιστατικό δεν χαρακτηρίζει τον κάθε έφηβο, αν και ήδη βρέθηκαν διάφοροι πρόθυμοι να στιγματίσουν συλλήβδην μια γενιά παιδιών και να αραδιάσουν κοινοτοπίες για το πως έχουν ξεφύγει τα πράγματα.

Προτού ηχήσουν οι υποκριτικές κορώνες και πριν πέσουν τα συγκαταβατικά βλέμματα στους μικρούς, θα ήταν χρήσιμο να αναλογιστούμε για μια στιγμή. Να σκεφτούμε ποια αισθητικά πρότυπα έχουμε θέσει ως κοινωνία και ποιες εικόνες προσλαμβάνει από τον περίγυρο του ο σημερινός 16άρης. Ας βάλουμε το silent και ας επικεντρωθούμε στην εικόνα του κόσμου μας. Μια πρόχειρη καταγραφή μας αποδίδει ένα βομβαρδισμό από εικόνες βίας, ευτελισμού και σεξισμού που μεταδίδονται από τα ΜΜΕ και μοιραία αναπαράγονται ως κυρίαρχες κοινωνικές συμπεριφορές. Η αποθέωση του “φαίνεσθαι”, η άνοδος της ασημαντότητας σε σημαίνον αγαθό και η θεοποίηση μιας εύκολης σεξουαλικότητας είναι οι παραστάσεις ενός εφήβου, που αντιμετωπίζεται με αδιαφορία –στην καλύτερη των περιπτώσεων- από τον κόσμο των ενηλίκων, τους γονείς και τους καθηγητές του κατά κύριο λόγο.

Ας κάνουμε μια στάση εδώ για να αναλογιστούμε ποιο περιβάλλον πολιτισμού δημιουργούμε καθημερινά ως μια κοινωνία που σκυλοβρίζεται στο δρόμο, ποιες αξιακές συνιστώσες χαρακτηρίζουν μια ομάδα, κατά βάση φοβική και βαθιά διχασμένη ανάμεσα στις ηλιακές ομάδες της, που νομίζει ότι κάθε λύση του προβλήματος μπορεί να αγοραστεί και που διδάσκει τον φιλοτομαρισμό, καθώς επιθυμεί απλά να τη βγάλει «καθαρή» κι ας πληρώσει ο διπλανός το λογαριασμό.

Νομοτελειακά, ο ανυποψίαστος αλλά ήδη αλλοτριωμένος έφηβος θα θελήσει να μεταφέρει και να αποδώσει αυτό στο οποίο τόσο εύκολα, αλλά και αισχρά, εκπαιδεύτηκε. Και μάλιστα ως καρικατούρα. Η αμφισβήτηση της εξουσίας δεν θα γίνει με κριτική αντιπαράθεση (πόσω δε μάλλον με θυμό ενάντια) στα δεδομένα του κόσμου του, αλλά θα λάβει χώρα με την επίδειξη των τρυφερών οπισθίων, εύκολα, ανώδυνα, αφελώς. Την ίδια στιγμή, η θέα ενός (απόκρυφου;) μέρους του σώματος θα αναπαράγει στερεότυπες αντιλήψεις σεξισμού και θα ρυθμίζει το χιούμορ σε επίπεδο ελληνικής βιντεοταινίας του 1980. Κι όλα μαζί θα καταγράφονται ως ένα βίντεο προοριζόμενο προς κυκλοφορία και καζούρα ανάμεσα στους υπόλοιπους, αφού ήδη το τέλος της ιδιωτικότητας είναι μια παλιά ιστορία και ο καθένας μας υπάρχει μόνο ως τηλεοπτικό ενεργούμενο, με άλλα λόγια ως θέαμα για τον Άλλο. Μια επίσκεψη στο www.youtube.com ή στο www.youporn.com θα σας πείσει.

Μια κοινωνία-θεατής σε απογευματινή προβολή τσοντάδικου, που ο μόνος τρόπος να ικανοποιηθεί είναι η αδηφάγος κατανάλωση άλλης μιας εικόνας και άλλης μιας εικόνας και άλλης μιας εικόνας και άλλης μιας εικόνας. Κοντολογίς, τα οπίσθια που αντικρίσαμε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες είναι το αντιγύρισμα στα μούτρα μας μιας τόσο οικείας και συνάμα νοσηρής καθημερινότητας, ότι δηλαδή όλα έχουν γίνει κώλος. Σημειολογικά είναι, τουλάχιστον, ευφυές αλλά κυρίως μελαγχολικό…


Ο Νικόλας Κυριάκου είναι επίτιμο μέλος των ΠΟΚ (Ποιητές Ουρανίων Καταδρομών).

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008

I HAVE A DREAM!


«Ουτοπία δεν είναι να πιστεύεις ότι τα πράγματα μπορεί ν’ αλλάξουν.

Ουτοπία είναι να πιστεύεις ότι τα πράγματα μπορούν να μείνουν για πάντα τα ίδια»


Έχω ένα όνειρο: ότι μια μέρα οι πολίτες αυτού του κράτους θα εγερθούν και θα βιώσουν το πραγματικό νόημα της φράσης:
«Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.»
Έχω ένα όνειρο: ότι μια μέρα στα ξηρά πεδία της Μεσαορίας, οι γιοι όσων σκότωσαν κινούμενοι από ένα βαθύ εθνοτικό μίσος και οι γιοι όσων υπήρξαν θύματα του μίσους αυτού, θα μπορούν να καθίσουν μαζί στο τραπέζι της αδελφοσύνης.
Έχω ένα όνειρο: ότι μια μέρα ακόμα και αυτός ο τόπος, όπου ο πόνος του ενός ήταν η ευτυχία του άλλου, όπου η καταπίεση του ενός ήταν η ελευθερία του άλλου, θα μετατραπεί σε μια όαση ελευθερίας και δικαιοσύνης για όλους.
Έχω ένα όνειρο: ότι τα παιδιά μας θα ζουν σε ένα κράτος όπου δεν θα κρίνονται από τη γλώσσα που μιλούν, από το Θεό που πιστεύουν, από τη σημαία που τιμούν, αλλά από την ακεραιότητα του χαρακτήρα τους και την αξιοσύνη τους.
Έχω ένα όνειρο!
Έχω ένα όνειρο πως μια μέρα, εκεί στην Τόχνη, στο Σανταλάρη, στη Γιαλούσα κι όπου αλλού θέλησαν οι εθνικιστές δολοφόνοι να θάψουν τις αρετές της ανθρωπιάς μαζί με τα θύματα τους - μια μέρα σ’ αυτά τα μέρη, Έλληνες, αγόρια και κορίτσια, θα μπορέσουν να ενώσουν τα χέρια τους με αυτά των Τούρκων, αγοριών και κοριτσιών, ως αδέρφια.
Έχω ένα όνειρο σήμερα!
Έχω ένα όνειρο: ότι μια μέρα εγώ, εσύ, εμείς θα σπάσουμε τον καταραμένο κύκλο αίματος που πνίγει τον τόπο μας και κάθε κοιλάδα θα ανυψωθεί και κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, οι σκληροί τόποι θα μαλακώσουν και κάθε στρεβλή οδός θα βρει τη δικιά της ευθεία γραμμή.
Aυτή είναι η ελπίδα μας και με αυτή την πίστη θα πρέπει να πορευτούμε στο μέλλον. Με αυτή την πίστη θα μπορέσουμε να λαξεύσουμε από το όρος της απελπισίας μια πέτρα ελπίδας. Με αυτή την ελπίδα θα μπορέσουμε να μετατρέψουμε τις παράφωνες διαφωνίες του λαού μας σε μια μελωδική συμφωνία αδελφοσύνης. Με αυτή την πίστη θα μπορέσουμε να δουλέψουμε μαζί, να προσευχηθούμε μαζί, να αγωνιστούμε μαζί, να φυλακιστούμε μαζί, να αξιώσουμε ελευθερία μαζί, γνωρίζοντας ότι θα είμαστε ελεύθεροι μια μέρα.
Έχω ένα όνειρο σήμερα για το αύριο!

Σάββατο, 5 Απριλίου 2008

Παλιές φοβίες

"Τα όνειρά μου σαν παιχνίδια κουρδισμένα
Και το μυαλό μου μια παράξενη πατέντα
Οι αναμνήσεις μου, μου πιάνουνε κουβέντα
Απόψε λέω να παίξω απ' τα κερδισμένα"

Οδ. Ιωάννου,
Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος



Το τελευταίο σπίτι επί της οδού Αγίας Ελένης, πίσω από την αυλή του Ελενείου, γκρεμίστηκε τις προάλλες και στη θέση του "χάσκει" αυτές τις μέρες το κενό.

Στα μέσα της μακρινής πια δεκαετίας του 1980, η όψη αυτού του σπιτιού είχε ρίξει τις πρώτες σκιές φόβου στη ψυχή μας. Σπίτι εγκαταλειμμένο, με δέντρα που μεγάλωναν σε τερατώδεις διαστάσεις ή, τουλάχιστον, έτσι φάνταζαν στα μάτια μας και μια σκοτεινιά στην αυλή. Όλα συνέτειναν στη δημιουργία ιστοριών και μύθων για τους φοβερούς και τρομερούς ενοίκους του - που φυσικά δεν υπήρχαν, αλλά ήταν αποκυήματα της παιδικής μας φαντασίας.

Στα χρόνια εκείνα, λοιπόν, ο σκοπός της ζωής μας ήταν οι ατελείωτες ώρες ποδοσφαίρου. Ο Νικόλας, ο Παναγιώτης, ο Μάρκος, ο Πασχάλης, ο Χρήστος, ο Αντώνης και άλλοι συμμαθητές συγκροτούσαν τη φοβερή ομάδα της Δ' 2 τάξης. Κάποιες φορές τύχαινε η μπάλα να προσγειώνεται στην αυλή του διπλανού σπιτιού. Η σαστιμάρα μας ήταν πάντα η ίδια. Για δευτερόλεπτα επικρατούσε μια παγερή σιωπή και ανταλλάσσαμε ματιές γεμάτες αγωνία: Ποιος θα πήγαινε να πάρει τη μπάλα από το βασίλειο των φόβων μας; Βλέπετε, ακόμα και σήμερα οι μαθητές του Ελενείου φέρουν το στίγμα των ντελικάτων αγοριών, κοινώς φλώρων - ίσως όχι άδικα τώρα που σκέφτομαι κάποιους από μας...


Μετά από συζητήσεις και καμιά φορά τσακωμούς, αυτός που είχε κλωτσήσει την μπάλα από την άλλη πλευρά κινούσε, εκών άκων, να τη φέρει πίσω. Σε πολλές περιπτώσεις, ως άρρητος κανόνας, ο κοντινότερος φίλος του υπαιτίου κινούσε για το μεγάλο ταξίδι μαζί του, αποδεικνύοντας ότι το φαινομενικά αθώο παιχνίδι εκείνων των χρόνων θεμελίωνε την πιο βαθιά αλληλεγγύη μεταξύ μας. Χρόνια αργότερα, διαβάζοντας Καμύ, έπεσα πάνω στο ρητό του, που λέει περίπου: "Όλα όσα γνωρίζω γύρω από την ηθική και την ευθύνη, τα έχω μάθει από το ποδόσφαιρο". Ήμουν πια σίγουρος ότι ο Γάλλος στοχαστής μας έριχνε κλεφτές ματιά από την άλλη άκρη της αιωνιότητας. Και αυτό το νόημα που συμπυκνώνεται σε αυτές τις λίγες λέξεις είναι, νομίζω, που μας κάνει ακόμα να κυνηγάμε σαν τρελοί το τόπι μέσα στα 5Χ5 γήπεδα κάθε βδομάδα.... Η μπάλα, λοιπόν, επέστρεφε και το παιχνίδι συνεχιζόταν.

Ξεστράτησε η σκέψη μου - επιστρέφω ευθύς στο γκρεμισμένο σπίτι. Διάβασα κάποτε ότι οι αδελφοί Κατσιμίχα είχαν ζήσει κάποτε σε εκείνο το σπίτι, ίσως τη δεκαετία του '70, όταν ο πατέρας τους υπηρετούσε ως στρατιωτικός εδώ. Τα τραγούδια τους συντρόφευσαν συχνά τα εφηβικά μας βράδια και ήταν το μουσικό background στις πρώτες μας σχέσεις. Είναι κι αυτό μια κάποιου είδους γνωριμία...


Το σπίτι γκρεμίστηκε και μαζί του κι οι παλιοί μας φόβοι, που μου φαίνονται πια ξεδοντιασμένα κι άκακα θεριά. Στην πορεία αποκτήσαμε άλλους - φρόντισε, άλλωστε, πρόθυμα για αυτό ο στρατός, οι πάσης φύσεως ιεραρχίες, η εκκλησία, ίσως μερικές ξάστοχες ριξιές της μοίρας και βέβαια "ο ψεύτης κι άδικος ντουνιάς". Κοιτώντας τις προάλλες τα χαλάσματα που απέμειναν από τα παλιό σπίτι, το μόνο που σκέφτηκα είναι να μας δοθεί η χάρη να τους γκρεμίσουμε κι αυτούς...

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008

Η επινόηση του αυτονόητου

«Να ελευθερωθεί η Ιστορία. Να ξανοιχτεί στο Μύθο.
Γιατί αν δεν το μπορέσουμε εμείς, αδερφέ,
πως θα το μπορέσουν οι πολιτικές;»
Δ. Σαββόπουλος

Τις τελευταίες μέρες, είτε από μαζοχιστικό πολιτικό ενδιαφέρον ή έστω από μια προσωπική νοητική διαστροφή, παρακολουθώ με περισσή προσοχή και ιδιοτελή καχυποψία τη συγχρονισμένη χορωδία του απορριπτισμού σε κάθε της εκδήλωση. Είμαι περίεργος να αφουγκραστώ και να ψηλαφήσω την αντίδραση της στο άνοιγμα της Λήδρας, στη λειτουργία των ομάδων και επιτροπών και στη μεταστροφή του πολιτικού κλίματος στο Κυπριακό.

Πιο συγκεκριμένα, διαβάζω τον «Φ»ιλοκυβερνητικό, ρίχνω κλεφτές ματιές στη «Χθεσινή» και εκτελώ νοητικά γυμνάσματα αναγιγνώσκοντας τη «φυγόΜαχη». Παράλληλα, στην τηλεόραση στελέχη και βουλευτές του ΕΥΡΩ-ΔΗ-ΚΟ, επιχειρηματολογούν με το συνήθη φαρισαϊκό τρόπο εναντίον της διαφαινόμενης αλλαγής. Προφανώς, το σοκ της ήττας στις προεδρικές έχει προξενήσει οξεία αμνησία και γι’ αυτό εκδηλώνεται μαζικά στις τάξεις τους το σύνδρομο του χρυσόψαρου: κανείς δεν θυμάται τι έγινε 3 δευτερόλεπτα προηγουμένως. Από κοντά και ο πάντα συμπαθής Ιουστινιανής και πόσης(;) Κύπρου που έχει πάντα μια ρηξικέλευθη παρέμβαση να κάνει….

Το έργο το έχουμε φυσικά ξαναδεί αφού, όπως πάντα τοις Τάσσου ρήμασι πειθόμενοι, αρνούνται να πιστέψουν στην αλλαγή, πόσω δε μάλλον στην ίδια την ιδέα και την προοπτική της λύσης. Γιατί μόνο έτσι μπορούν να ιδωθούν οι ενέργειες του νέου Προέδρου, δηλαδή να εγγραφούν στον πλατύ ορίζοντα μιας σοβαρής προσπάθειας για λύση στο Κυπριακό. Το άνοιγμα της Λήδρας δεν μπορεί παρά να είναι ένα πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση και όχι κάποιος τελεσφόρος σκοπός.

Όλοι αυτοί, λοιπόν, αγανακτούν για τη μη αναφορά στο ανακοινωθέν της «8ης Ιουλίου», πράγμα που οδηγεί σε παρεκτροπές και που εξυπηρετεί τους σκοπούς της Τουρκίας και τους σχεδιασμούς των ξένων. Κρατούν μεζούρες για να μετρούν την απόσταση του τουρκικού φυλακίου από τον δρόμο και, ήδη, μας αποκαλύπτουν τα σκαιά σχέδια των κατακτητών που θα παίζουν «κρυφτό» στους παράδρομους και όποιον βλέπουν θα τον πετυχαίνουν με μια σφαίρα, φωνάζοντας: «Game over, γκιαούρ!». Αναπόδραστα το σχέδιο Ανάν θα επανέλθει, αφού ο Πρόεδρος δεν θα έχει τις αναγκαίες αντιστάσεις του Πάλαι Ποτέ και όλοι εμείς αγεληδόν θα τρέξουμε στις κάλπες για να το ψηφίσουμε, βάζοντας μάλιστα 2 σταυρούς κάτω από το κουτάκι με το «ΝΑΙ».

Αυτές οι φαιδρότητες και οι ψευτοπολιτικές αναλύσεις, που απευθύνονται περισσότερο στο θυμικό παρά στη λογική, είναι το αποτέλεσμα της ιδρυματοποίησης που έχει προκαλέσει το Κυπριακό. Και για αυτό, απαιτούν μια απάντηση από όλους εμάς. Τη μέρα του ανοίγματος πρέπει να είμαστε όλοι εκεί! Οι αριστεροί, οι bloggers, οι προοδευτικοί, οι νεοκύπριοι, οι ανανήψαντες δεξιοί, οι νέοι, οι ευρωλιγούρηδες, οι απογοητευμένοι επαναπροσεγγιστές και όποιος άλλος έχει ένα καλό λόγο να είναι εκεί. Εμείς που δεν δρασκελίσαμε ποτέ αυτό το δρόμο, που δεν έχουμε ζώσα μνήμη από το άλλο μισό, εμείς που γαλουχηθήκαμε στα νάματα της φυλής και τα πεπρωμένα που ποτέ δεν εκπληρώνονται.

Να είμαστε εκεί, για να διαβάσουμε στο εκτυφλωτικό φως αυτής της Άνοιξης, την αιματοβαμμένη ιστορία του τόπου μας και να μπορέσουμε να επινοήσουμε ξανά αυτό που θα έπρεπε να είναι το αυτονόητο: την ειρηνική συμβίωση στην κοινή μας πατρίδα!