Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2008

(ευρωπαϊκή) Αισιοδοξία

«Η ευτυχία θα είναι η εκδίκηση μας»

Σύνθημα σε τοίχο

Η συζήτηση με τους φίλους ήταν εγκάρδια, ακόμη κι αν είχαν περάσει μήνες από την τελευταία συνάντησή μας. Ευτυχώς, κάθε φορά κατορθώνουμε να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το είχαμε αφήσει. Έξω, το μουντό βράδυ των Βρυξελλών είχε κλείσει τους κατοίκους στα σπίτια τους κι εμάς σ’ ένα εστιατόριο στην De Brouckère.
Μετά τα προσωπικά νέα, το λόγο του ταξιδιού στην ευρωπαϊκή πρωτεύουσα και τις κουβέντες για τη δουλειά, η συζήτηση γύρισε αναπόφευκτα στην πατρίδα. Μιλήσαμε για τις εκλογές, για την πολιτική κατάσταση, για τη φτώχεια των πραγμάτων. Όχι των υλικών, αλλά των ιδεών και των προοπτικών. Την αποκαρδιωτική έλλειψη εκείνου του συναισθήματος ότι κάτι πάει να γίνει.
Εκτός από μια δεύτερη μπύρα, μοιραστήκαμε και την απογοήτευση, συζητώντας τις ζοφερές προβλέψεις για το περιβάλλον. «Σε 60 χρόνια η Κύπρος θα είναι μια έρημος και κανείς δεν φαίνεται να το συνειδητοποιεί». Τα λόγια του φίλου μόνο που δεν καρφώθηκαν στο τραπέζι. Η σκέψη του είχε ξεμακρύνει στο χρόνο και ανάλαβα το άχαρο έργο να τον προσγειώσω ανώμαλα: «Ξέχνα τα 60 χρόνια από σήμερα. Σε 3 μήνες δεν θα έχουμε νερό κι η κοινωνία μας δεν δίνει δεκάρα. Όλοι διάγουν εντός μιας εφημερίας και η προοπτική της έλλειψης νερού δεν ανησυχεί κανέναν».
Οι λέξεις μας χόρεψαν μαζί με τα παραδομένα στον αγέρα φύλλα και τελικά μας έβγαλαν αλλού. Στους επαγγελματίες της Αριστεράς με τις ερασιτεχνικές ικανότητες, στην παγκοσμιοποίηση, στα τελευταία διαδικτυακά νέα, σε χίλια δυο - εκτός από το Κυπριακό. Όσα υλικά, δηλαδή, χρειάζονται για να κάνουν μια καλή κουβέντα. Ο σερβιτόρος σφύριξε πρόωρα τη λήξη της βραδιάς και περπατήσαμε μέχρι το ξενοδοχείο, καθώς πλανιόταν από πάνω μας μια δυσερμήνευτη προσδοκία ή κάτι παρόμοιο που αποχρησμοδοτείται μήνες ίσως και χρόνια μετά. Ίσως πάλι να μην ήταν παρά μόνο η ιδέα μου…
Τα λόγια μας μου άφησαν μια παράταιρη αίσθηση αισιοδοξίας. Υπάρχουν άνθρωποι της γενιάς μας εκεί έξω που μετρούν τα πράγματα διαφορετικά, που ο κλειστός ορίζοντας της Μεσαορίας δεν ενέγραψε αδιάβατα σύνορα στα όνειρά τους. Και που μπορούν να αποστασιοποιούνται από τα όσα συμβαίνουν σε αυτή τη γωνιά του κόσμου. Αυτά που εμείς θεωρούμε με περισπούδαστο ύφος ως «σημαντικά» ή με βλακώδη αδιαφορία ως «σπουδαία τα λάχανα».
Η τελευταία σκέψη που νομίζω ότι έκανα πριν παραδοθώ αμαχητί σ’ ένα ύπνο έμπλεο παράδοξων ονείρων ήταν μια παλιά μας πεποίθηση: «Αν όχι τώρα, τότε πότε; Κι αν όχι εμείς, τότε ποιοι;»

5 σχόλια:

προλεταριος είπε...

Ήδη αργήσαμε Νικόλα μου, ήδη αργήσαμε. Πρίν από 10 χρόνια και κάτι, συζητούσαμε εγώ και συ για τα ίδια προβλήματα μόνο που δεν είμασταν σε θέση να πούμε ότι μπορούμε να πάρουμε πρωτοβουλία, είτε εγώ είτε εσύ.

ΤΩΡΑ είναι η ώρα, όσο για το ποιοι, σίγουρα εγώ, εσύ, όλοι εμείς...

Aceras Anthropophorum είπε...

Τζαι γώ, τζαι γώ!!!

Κυπρογένεια είπε...

Ναι, Νικόλα, όμως πόσα από αυτά τα άτομα είναι στην Κύπρο῞ Νομίζω ότι είναι σημαντικό το ότι η συνομιλία αυτή έγινε στις Βρυξέλλες, η το ότι το άλλο σου post στο προεδρικἐς εκλογές πρότεινε συνάντηση των bloggers τώρα που θα γυρίσουν στην Κύπρο για να ψηφίσουν. Εγώ έχει αρκετούς μήνες τώρα που διαβάζω διάφορα blogs επειδή είχα ανάγκη να βρω άλλα άτομα που να έχουν παρόμοιες ιδέες, που να νιώθουν ότι επέιγει να αλλάξει η κατάσταση στην Κύπρο, γιατί κάθε φορά που γυρίζω πίσω απογοητεύμαι όλο και περισσότερο. Για μένα είναι ενδιαφέρον το ότι πολλοί από τους bloggers με αυτές τις ιδέες είναι στο εξωτερικό. Εσύ είσαι μια από τις λίγες εξαιρέσεις και εκτιμώ τις γνώμες, τη σοβαρότητα, και την αισιοδοξία σου.

Συγνώμη για το σχετικά μεγάλο σχόλιο. Όσο κοντεύουν οι εκλογές τόσο νιώθω μια ανικανότητα να βοηθήσω να αλλάξη η κατάσταση και το καθεστώς. Δυστυχώς δεν μπορώ να αφήσω τους μαθητές μου για 1 1/2 βδομάδες για να γυρίσω πίσω να ψηφίσω, παρόλο που το σκέφτηκα αρκετά αυτό. Δεν θέλω να είμαστε η χαμένη γενιά! :-) Και, αν ήμουν στην Κύπρο, θα ήθελα να παρευρεθώ στην συνάντηση αν γίνει, παρ᾽όλο που δεν είμαι blogger.

Αδριανός είπε...

δεν ήταν η ιδέα σου, φίλε...

Ανώνυμος είπε...

@αδριανος Ευτυχως- άρα δεν ειμαι μονος

@ολοι οι υπολοιποι: 3 τζιαι ποψε