Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2007

Γράμματα στη μητέρα μου





«Θα σου μιλήσω ειλικρινά: είσαι πολύ άγουρος, είσαι και πολύ αφελής. Κουτορνίθι, όπως λένε στο χωριό μου. Ρίξε μόνο μια ματιά στον εαυτό σου. Ξέρεις απέξω όλες τις μαγικές λεξούλες, Δημοκρατία, Πατριωτισμός, Κράτος Δικαίου, Διαχωρισμός των Εξουσιών, Κοινωνία των Πολιτών, Ηθική Ανανέωση. Το επικίνδυνο είναι ότι τις πιστεύεις. Το κακό είναι ότι τις επαναλαμβάνεις με πεποίθηση. Μπήκες στη ζούγκλα και θέλεις να σκοτώσεις λιοντάρια προτού καν γεμίσεις το ντουφέκι σου».

Ο Φουέντες έγραψε τα πιο πάνω στο βιβλίο του «Το κάθισμα του Αετού», περιγράφοντας ένα φέρελπι νεαρό που κάνει τα πρώτα του βήματα στην πολιτική. Τελειώνοντας την παράγραφο, ξαναγύρισα στην αρχή της και διάβασα λέξη προς λέξη το απόσπασμα.

Τις μέρες αυτού του λαβωμένου Σεπτέμβρη που μας πέρασε, φίλοι, γνωστοί, αλλά κυρίως άνθρωποι που δεν γνωρίζω και συναντιέμαι τυχαία μαζί τους με ρωτάνε: «Γιατί γράφεις;». Άνθρωποι που με αγαπούν άνευ όρων ανησυχούν με αυτό που ίδιοι θεωρούν ως απροσεξία μου, ως ασυλλόγιστη δημόσια έκθεση. Αδυνατούν να συλλάβουν πως γίνεται στις 500 λέξεις αυτής της στήλης να χωράει η αδυσώπητη κριτική σε ό,τι με ενοχλεί, το ιερό μένος ενάντια στην καθεστηκυία τάξη, το ασταμάτητο σφυροκόπημα της φαύλης κυβέρνησης μας. Συχνά με προκαλούν με ερωτήσεις του τύπου: «Εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο;» ή δηλώσεις όπως: «Είσαι πολύ μικρός για να κάνεις εχθρούς».

Παλαιότερα, η ασυμβίβαστη εφηβεία μου θα εξεγειρόταν και θα απαντούσε αναιδώς πως φυσικά και θα τον άλλαζα και πως όλοι αυτοί οι επίδοξοι «εχθροί» ήταν…. δεόντως εγγεγραμμένοι. Τώρα πια ελέγχω τις παρορμητικές μου απαντήσεις και πολεμώ με άλλα όπλα. Τις αυταπάτες για την αλλαγή του κόσμου, τις σκότωσα μια νύχτα, για να μην ξυπνήσω μια μέρα στα 50 και με πυροβολήσει το είδωλο μου απ’ τον καθρέφτη. Ανήκω σε μια γενιά που αποτελείται από ένα αξιοσημείωτο αριθμό παρτάκηδων, κωλόπαιδων και λαμόγιων της «αρπαχτής», που κανένα συλλογικό όραμα και καμιά αξία αλληλεγγύης δεν της έχει δοθεί. Αντίθετα, οι λίγοι με ένα «τίποτα» παλεύουμε να ορίσουμε τον κόσμο μας.

Ξέρω, ακόμη, πως αυτά τα κείμενα τα διαβάζουν και αυτοί που περνούν συχνά από το στόχαστρο των λέξεων μου. Είναι οι δήθεν τύποι με τα πούρα, πρώτες (χα)μούρες αυτής της κοινωνίας-μπουρδέλου, πειθήνιοι yes-men της κρατικής μηχανής, μικροί «ξερόλες» της κακιάς ώρας, ψοφοδεείς οσφυοκάμπτες μπροστά στην κάθε εξουσία που πιστεύουν ότι κάτι μορμολύκεια σαν εμένα δεν έχουν το στομάχι για να αντέξουν στις δυσκολίες. Είναι όλοι αυτοί που την κρίσιμη ώρα, στο interview, στην αίτηση, στην ανάγκη της καθημερινότητας θα βρεθούν μπροστά σου, μοστράροντας την ασχετοσύνη τους ως ικανότητα: διευθυντές, παραδιευθυντές, εργοδότες, παπάδες, μέτοχοι, γραφειοκράτες, γραμματείς και Φαρισαίοι. «Η κόλαση είναι οι άλλοι», είχε πει ο Σαρτρ, αλλά μόνο τώρα μπορώ να υποψιαστώ τι μπορεί να εννοούσε.

Λοιπόν, αν ο φόβος μπροστά σε όλο αυτό το θρασύδειλο εσμό οδηγεί μια κοινωνία στην αυτολογοκρισία και στην υποταγή στην κάθε πρόσκαιρη εξουσία, τότε θα πρέπει να δεχτούμε ότι αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να κάνει μήτε ένα βήμα μπροστά, ότι θα είμαστε για πάντα εξαρτήματα της μηχανής του Κτήνους, ότι ένας ύπνος μέσα σε ερέβη δίχως όνειρα θα είναι το πεπρωμένο μας.

Λοιπόν, μάνα, μερικές φορές νομίζω ότι ξέρω πια γιατί γράφω. Ναι, μπορεί να το έχω ήδη αποδεχτεί: δεν μπορώ να αλλάξω τα μέτρα αυτού του κόσμου. Μα δεν μπορώ κι εγώ να χωρέσω στα δικά του. Γι’ αυτό και κάθε Παρασκευή θα γεμίζω εδώ το ντουφέκι μου με 500 λέξεις...

4 σχόλια:

Αδριανός είπε...

ίσως να καταλαβαίνω σε ποιους απαντάς, ίσως και όχι..
συνέχισε να γράφεις όμως, κάποιος λόγος θα υπάρχει που σου εμπιστεύτηκαν αυτή τη στήλη στον ΠΟΛΙΤΗ!
υποθέτω δε, ότι ο λόγος που φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι, σε ρωτούν κι ενδιαφέρονται είναι γιατί εσύ το κατάφερες αυτό..
συνοδοιπόρους θα βρεις πολλούς συν τω χρόνω, είμαι βέβαιος γι αυτό!
καλή συνέχεια, λοιπόν!

Παύλος Συμεωνίδης είπε...

Φίλε, αν και μέχρι τώρα αγνοούσα (από αμέλεια) το blog σου, αποφάσισα να το επισκέπτομαι για να σου υπενθυμίζω ότι κανένα "κόστος" που πιθανόν να έχεις (και ξέρω ότι είχες στο παρελθόν) δεν πρέπει να σε σε σταματήσει από το να πυροβολάς τις 500 λέξεις σου κάθε εβδομάδα. Και αυτό όχι γιατί είσαι φίλος μου (και άρα, θα έλεγε κάποιος, πρέπει να υποστηρίζω) και ανεξάρτητα από το ότι πολλές φορές διαφωνώ μαζί σου ή σε βρίσκω κάποιες από τις απόψεις σου τραβηγμένες ή ατεκμηρίωτες; αλλά γιατί κάποιοι πιο θαρραλέοι από μας τους δειλούς διαμαρτυρόμενους (αλλά σιωπηλούς) οφείλουν να λένε αυτά που πιστεύουν δημοσίως. Συνέχισε λοιπόν να γράφεις (και να μιλάς ενίοτε) περιμένοντας το διάλογο και όχι κατ' ανάγκη την αποδοχή όλων των απόψεων σου.

Ανώνυμος είπε...

Άγνωστε φίλε,

Μπράβο σου!

Έχεις κότσια και θράσος.

Λίγα τους γράφεις...ούτε την κορυφή του παγόβουνου δεν είδες ακόμη...

Αυτοί βράχος...παχύδερμα...ψύλλος στον κόρφο τους...μύγα που τους τσίμπησε...

Κούνια που μας κούναγε...

Γενικώς, δεν έχουμε υπόθεση. Είμαστε ένας λαός πλήρως αποχαυνωμένος, χωρίς παιδεία, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς αξίες.

Πριν δέκα χρόνια έκανα τον cowboy καλή ώρα όπως εσένα. Τώρα, με δύο παιδιά και δάνεια μέχρι το λαιμό, δεν με παίρνει καθόλου.

Αυτοί οι κύριοι εξιλέωσαν τους φασίστες του 74 και οριστικοποίησαν τη διχοτόμηση και την προσφυγιά για να μην χάσει το σύστημα τη βολή του.

Στον καφενέ της γειτονίας μου (εθνικόφρονα σωματεία δήθεν) τους το είπα τον Απρίλη του 2004: Θα ψοφήσετε πρόσφυγες...Λυπήθηκα λίγο τον πατέρα μου (που στο κάτω κάτω δεν συμφωνούσε μαζί τους) αλλά μετά σκέφτηκα ότι τίποτα δεν αγγίζει τα παχύδερμα.

Ως γνωστόν, οι ηλίθιοι είναι αήττητοι...

Μόνο ηλίθιοι θα μπορούσαν να πιστεύουν αυτά που οι έρευνες δείχνουν για τους Έλληνες της Κύπρου.

Μόνο ηλίθιοι θα μπορούσαν να πιστεύουν ότι πάμε καλά μετά τα γεγονότα (όχι τα δάκρυα της Μάρθας Βούρτση) των τελευταίων τεσσάρων και μισό χρόνων. Νομίζω ότι η απαρίθμιση των γεγονότων είναι πλεονασμός.

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν η υπόθεση του φυσικού αερίου.

Το τραγικό μας κατάντημα είναι να καταγγέλλει και να τεκμηριώνει την κομπίνα ο Αναστασιάδης! Τελικά, μόνο αυτός από όλο αυτό το συρφετό έχει το θράσος να τα βάλει με τους αχρείους.

Έλεος!

Με εγκάρδιους ασπασμούς

Σιαχούρας

politispittas είπε...

Καλημέρα Νίκο…με έκπληξη είδα πως έχεις στους δεσμούς σου το παλιό μου μπλογκ (Δύων Ανατέλλων) και η αλήθεια είναι πως συγκινήθηκα.

Νομίζω πως η Κυπριακή μπλογκόσφαιρα αρχίζει και ζεσταίνεται και η συμμετοχή όλων μας είναι απαραίτητη. Η κοινωνία των πολιτών, ενεργή και κυρίως χωρίς κομματικά σκουφιά και υπακοή στις εκάστοτε γραμμές είναι η μόνη λύση πιστεύω.